sobota, 31 października 2015

Truskawka − zabiegi po zbiorze owoców

Plantacja truskawek
Produkcja truskawek to ważna gospodarczo gałąź  sadownictwa w Polsce. W kraju można wyróżnić dwa duże regiony uprawy roślin tego gatunku zarówno w polu, jak i pod osłonami: rejon Czerwińska n. Wisłą oraz Jasieńca k. Grójca. Producenci mają wiedzę na temat wymagań truskawki pod względem odpowiedniego nawożenia i ochrony, aby uzyskać wysokiej jakości i satysfakcjonujący plon. Równie ważne są zabiegi po zbiorach owoców, ponieważ zachodzące w okresie spoczynku roślin procesy fizjologiczne wpływają na wydajność plantacji w kolejnych sezonach. 
 
Zabiegi latem i jesienią

 
Na plantacjach truskawki, na których w roku następnym będzie kontynuowana produkcja, koniecznie po zbiorze  należy wykonać kilka zabiegów agrotechnicznych. Wpływają one w istotny sposób na procesy fizjologiczne zachodzące w roślinie: krzewienie się roślin (powstawanie nowych pędów) oraz zawiązywanie pąków kwiatowych. Pierwszy z tych procesów odbywa się na przełomie lipca/sierpnia oraz we wrześniu. Drugi − w sierpniu, wrześniu, a nawet jeszcze później. W przypadku zaniedbania plantacji po zbiorach, nie można oczekiwać zadowalających efektów w kolejnym sezonie w postaci wysokich i dobrej jakości plonów, nawet wówczas, gdy wczesną wiosną wykonane zostaną wszystkie niezbędne prace pielęgnacyjne.


Zaniedbana plantacja truskawki

Do głównych zabiegów agrotechnicznych po zbiorach owoców należą przede wszystkim nawożenie oraz usuwanie rozłogów i chwastów. Również trzeba wykonać zabiegi ochrony, zarówno przed chorobami, jaki i szkodnikami, w celu ograniczenia ich populacji w kolejnym sezonie. Na niektórych plantacjach istotne jest też koszenie liści, jednak nie jest ono zawsze konieczne i nie należy je wykonywać co rok.

Koszenie liści truskawek

Optymalny termin koszenia liści to około 2 tygodni po zakończeniu zbiorów. Opóźnianie zabiegu wpływa dosyć niekorzystnie na ogólną kondycję oraz wigor roślin, ponieważ wtedy nie jest możliwe odpowiednie przygotowanie roślin do spoczynku zimowego (przede wszystkim wytworzenie dostatecznej ilości liści okrywających zimą system korzeniowy, a także korony). Ponadto jednym z negatywnych efektów opóźnienia może być również obniżenie ilości i jakości plonu handlowego w kolejnym sezonie, a wynika to przede wszystkim z osłabienia procesu powstawania koron bocznych oraz zmniejszenia liczby zawiązanych pąków. Koszenie liści to ważny zabieg fitosanitarny na plantacjach silnie porażonych przez choroby i szkodniki, a przy bardzo dużej ich presji zaleca się usuwanie liści z pola. Jeśli było małe porażenie, istnieje możliwość wymieszania liści ze ściółką (suche liście dają się łatwo rozdrobnić i wymieszać z glebą). Jeżeli zaś mamy doczynienie z plantacją zadbaną, utrzymaną w dobrej kulturze oraz przede wszystkim nie porażoną przez choroby, koszenie jest uzasadnione tylko w przypadku zbyt silnego  wzrostu roślin w celu „przyhamowania i zaoszczędzenia  potencjału rośliny”.

Rozłogi – co robić?
 
Zabieg niszczenia rozłogów należy wykonać po zbiorze dwukrotnie (zwykle w lipcu oraz na początku września). Rozłogi na plantacjach owocujących należy niszczyć, ponieważ mogą wpływać na obniżenie kondycji roślin oraz mogą istotnie zmniejszać plonowanie w kolejnym roku. Przede wszystkim  konkurują − podobnie jak chwasty − o wodę, składniki pokarmowe i światło. Ponadto rozłogi zdecydowanie pogarszają warunki fitosanitarne na plantacjach. Można je usuwać trzema sprawdzonymi metodami: • ręcznie (pielenie − praca ciężka i czasochłonna), • mechanicznie ( glebogryzarką − po odpowiednim ustawieniu do pracy w międzyrzędziach, aby nie doszło do podcięcia korzeni i  nadmiernego przesuszenia gleby), • chemicznie (w tym celu można wykorzystać preparat Basta 150 SL − 4 l/ha w 400 l wody/ha, a w praktyce stosuje się także mieszankę z siarczanem amonu w dawce 10 kg; zabieg należy wykonać dwukrotnie opryskiwaczem z osłonami jedynie w międzyrzędziach, w czasie bezwietrznej pogody).

Międzyrzędzia uprawione glebogryzarką

Nawadnianie plantacji
 
Nawadnianie plantacji jest bardzo ważne, szczególnie jeżeli mamy do czynienia z długotrwałą suszą oraz towarzyszącą temu wysoką temperaturą. Taka sytuacja wystąpiła w tym sezonie wegetacyjnym − w lipcu i sierpniu w większości regionów Polski nie notowano opadów deszczu, a temperatury były rekordowo wysokie. Większość nienawadnianych plantacji  w tym czasie bardzo ucierpiała z powodu braku wody, gdyż truskawka jest rośliną dosyć płytko się korzeniącą. Nawadnianie  jest konieczne podczas całego sezonu wegetacyjnego, jednak szczególnie ważne jest po zbiorach, ponieważ jest to czas zawiązywania pąków na kolejny rok. Dlatego, zwłaszcza w takich latach, jak ten sezon, jest niezbędnym zabiegiem pielęgnacyjnym na plantacjach produkcyjnych.

Nawożenie po zbiorze – dlaczego istotne?
 
Idealny termin nawożenia plantacji to 2 tygodnie po zakończeniu zbiorów (szczególnie na plantacjach dwuletnich i starszych). Główne składniki, które w tym czasie są niezbędne do prawidłowego rozwoju roślin i przebiegu wszystkich procesów fizjologicznych, to makroelementy: azot, potas i fosfor oraz mikroelementy. Jeżeli azot zostanie dostarczony zbyt późno może zakłócić proces przygotowania rośliny do spoczynku zimowego, a tym samym doprowadzi to do zdecydowanie gorszego przezimowania. Dawka azotu powinna wynosić 30−50 kg/ha, jednak ilość zastosowanego  azotu musi zależeć od żyzności gleby oraz ogólnego stanu roślin.

Jesienią można zastosować np. Azofol w dawce 5 l/ha. Jeżeli wykonana analiza gleby wskazuje także na baraki pozostałych pierwiastków, istotne jest ich uzupełnienie, np. stosując dolistnie Fosfiron Mg/Cu w dawce 1,5−3 l/ha, a drogą fertygacji − Roasaleaf 1 w stężeniu 0,005−0,15% (dolistnie 2−4 kg/ha w 300−500 l wody). Bardzo dobrym rozwiązaniem są nawozy wieloskładnikowe − nawozy bezchlorkowe uzupełniające N, P, K i Mg (np. Rosafert 5-12-24, Rosafert 5-8-28, Rosafert 10-8-24, YARA Mila Complex, Fructus truskawka). Obecnie producenci truskawek coraz częściej w okresie zarówno wiosennym, jak i jesiennym stosują nawozy kompleksowe. Nawozy te wzbogacają glebę w składniki pokarmowe, które zostały wykorzystane w trakcie sezonu. W takich sytuacjach doskonale sprawdza się m.in. Mikrostar complex (dawka: 0,3−0,8 kg/ha), który uzupełnia niedobory mikroelementów w roślinie.


Objawy niedoboru P i K na liściach truskawek

Ochrona pozbiorcza
 
Na plantacjach truskawek po zbiorach konieczne jest zwalczanie chorób: szarej pleśni, białej plamistości liści oraz mączniaka prawdziwego truskawki. Nie można pominąć tych ostatnich zabiegów ochrony, ponieważ również wpływają one pośrednio na kondycję ogólną roślin oraz plonowanie w kolejnym sezonie. Koszenie liści niewątpliwie ogranicza presję sprawców chorób, jednak w przypadku plantacji, na których zabieg ten nie został wykonany ważna jest kontynuacja zabiegów chemicznych w tym okresie. Mączniaka prawdziwego truskawki ograniczą m.in. Nimrod 250 EC, Vaxiplant SL, Domark 100 EC, Zato 50 WG, natomiast białą plamistość liści − Vaxiplant SL, Domark 100 EC, Zato 50 WG. Sprawcę szarej pleśni można ograniczyć m.in. fungicydami zawierającymi tiuram, np. Sadoplon 80 WG, Thiram Granuflo 80 WG.

Zawijanie liści z charakterystycznym przebarwieniem − typowy objaw mączniaka truskawek

Poza zwalczaniem sprawców chorób bardzo ważna jest kontynuacja ochrony przeciwko takim szkodnikom, jak: przędziorek chmielowiec, roztocz truskawkowiec oraz opuchlaki. Do ochrony chemicznej przed roztoczami wykorzystuje się m.in. Ortus 05 SC i Envidor 250 SC. Aby osiągnąć zadowalające efekty w ograniczeniu roztocza truskawkowca należy wykonać minimum 2 zabiegi w odstępie 7-dniowym. W przypadku zwalczania tego szkodnika na plantacjach, gdzie wykonano koszenie liści  zabieg chemiczny jest zdecydowanie skuteczniejszy. Do ochrony chemicznej zalecane jest wykorzystanie następujących preparatów: Ortus 05 SC, Ortus M 500 SC + Slippa 20 WP lub Sanmite 20 WP. Jeżeli na plantacji występują opuchlaki, to straty w kolejnym sezonie można ograniczyć, zwalczając larwy po zbiorach owoców (do tego ocelu zarejestrowany jest Mospilan 20 SP).

(Artykuł i zdjęcia ze strony: ogrodinfo.pl, autor: Mgr Karolina Felczak )


Kompleksowy program nawożenia truskawki prezentujemy poniżej:

http://sad-ogrod-i-dom.blogspot.com/2015/05/kompleksowy-program-nawozenia-truskawek.html 

czwartek, 22 października 2015

Nawożenie - polecamy artykuł Yara: Technika wysiewu nawozów

W celu osiągnięcia najlepszej efektywności nawozów, składniki odżywcze muszą być rozłożone równomiernie i w odpowieniej odległości rozsiewu. Zawsze staramy się zapewnić wysokiej jakości produkty, ale ostateczny wynik ich działania, zależy od techniki wysiewu na pole i dbałość ze strony użytkownika o zapewnienie, jak najlepszej, możliwej wydajności plonu.
Image Spreading1

Producenci rozsiewaczy zapewniają tabele wysiewu dla swoich maszyn, które są oparte na doświadczeniach w stacjach badawczych. Przedstawiają one informacje, jak ustawić rozsiewacz w pozycji optymalnej, aby uzyskać wysiew w pożądanym tempie aplikacji (kg/ ha) na określonej szerokości. Ustawienia mogą różnić się od siebie w zależności od producenta maszyny i rodzaju nawozu.
Jeśli tabele rozsiewu są dostępne, zaleca się przeprowadzić próbę sprzętu w warunkach polowych, aby sprawdzić i ocenić, jak nawóz się rozsiewa.
Na małych obszarach, powszechnie używane są małe siewniki talerzowe, mające szerokość rozrzutu 12 m, na dużych powierzchniach używa się siewników pneumatycznych, osiągających rozrzut na 24-36 m.

Siewnik

Niewystarczające dawki nawozów powodują niską wydajność upraw. Można tego uniknąć, stosując kilka poniższych wskazówek podczas każdej aplikacji:
  • Sprawdź siewnik czy jest sprawny do użycia. W przypadku potrzeby, wymień niezbędne  części zgodnie z zaleceniami producenta.
  • Używaj sugerowanych przez producenta siewnika ustawień dla poszczególnych rodzajów nawozów, testuj ustawienie talerzy przed aplikacją . Dokonaj niezbędnych zmian w celu uzyskania niskiego współczynnika zmienności.
  • Regularnie sprawdzaj ustawienia, aby zapewnić stałą aplikację.
  • W przypadku, gdy sprzęt do aplikacji podlega kalibracji, należy to wykonać zgodnie z instrukcją.
  • Prowadź ewidencję wszystkich konserwacji i kalibracji.
  • Czyść siewnik regularnie, zarówno podczas używania, jak i po.
  • Zamykaj pokrywę siewnika podczas przestojów w pracy, jeśli jest wypełniony nawozem.
  • Utrzymuj siewnik w dobrym stanie technicznym, zgodnie z instrukcją obsługi.



Product Spreading



Fertilizer Spreader

Ustawienia siewnika

Prawidłowe ustawienia siewnika zależą od właściwości fizycznych nawozów. Na ustawienia szczególnie wpływają:  gęstość nasypowa, wielkość granul i sypkość.
  • Zapoznaj się z instrukcją obsługi! Zwróć szczególną uwagę na zalecenia dotyczące ustawień i kalibracji.
  • Ustaw siewnik zgodnie z tabelami od producenta. UWAGA: może się zdarzyć, że jeden rodzaj nawozu jest produkowany przez różne fabryki. Produkt może wtedy posiadać różne właściwości fizyczne. Zawsze należy przeczytać zalecenia producenta na worku.
  • Sprawdź odmierzoną ilość przed każdym nawożeniem.
  • Przed rozpoczęciem aplikacji, przetestuj rozsiew na zestawie do prób polowych.

Wysiewanie nawozów

  • Zachowaj właściwy tor jazdy i odległość wysiewu w polu.
  • Nie wysiewać nawozów podczas silnego wiatru.
  • Bądź ostrożny, jeśli jest wysoka wilgotność powietrza. Niektóre nawozy absorbują więcej wilgoci, niż inne.
  • Utrzymuj stałą prędkość. Różnice w prędkości 10-20% mogą mieć wyraźny wpływ na jakość aplikacji.
  • Nie należy jechać zbyt szybko. Im szybciej się jedzie, tym większy wpływ na wysiew ma nierówny grunt. Większa prędkość może spowodować obciążenia i jednorazowo jest wyrzucana za duża dawka nawozu . Może to prowadzić do nierównomiernego rozprowadzenia nawozów.
  • Sprawdzaj wysiewacz na bieżąco podczas pracy: wysokość rozsiewaczy hydraulicznych może wymagać korekcji. Czytaj uważnie instrukcję obsługi!

Aplikacja produktów YaraVita

Tabela mieszania produktów dolistnych YaraVita, ułatwi sprawdzenie możliwości mieszania tych nawozów z innymi produktami agrochemicznymi. Na www.tankmix.com znajdują się wyniki badań mieszania YaraVita z ponad 30 000 substancji. Dostępne są różne wersje językowe, w tym w języku polskim. Strona jest aktualizowana na bieżąco i daje możliwość przeszukiwania według produktu lub substancji czynnych. Yara przygotowała również aplikację Yara TankmixIT, która zapewnia te same informacje i jest dostępna na urządzenia mobilne.


 POLECAMY NAWOZY YARA:








(Artykuł ze strony: http://www.yara.pl/crop-nutrition/safe-handling-of-fertilizer/fertilizer-spreading/)

niedziela, 11 października 2015

Ogród: Dynie uprawa i pielęgnacja


 

Dynie stanowią dość zróżnicowaną grupę roślin jednorocznych, najczęściej dużych i płożących się, których owoce różnią się wagą, kształtem i kolorami. Dynia jadalna określa gatunki i odmiany dyni, nadające się do spożycia. 

Prezentujemy odmiany dyni jakie warto uprawiać w ogrodzie, zasady uprawy dyni, a także kiedy najlepiej przeprowadzić zbiór dyni i jak powinno wyglądać jej przechowywanie aby dynie zebrane w ogrodzie jak najdłużej zachowały swoje walory odżywcze.




 

Dynia jadalna - odmiany

 

Uprawa dyni jadalnej jest popularna w wielu miejscach świata. Dojrzałe dynie można spożywać gotowane, na surowo, a także przechowywać. Niektóre odmiany dyni mają także jadalne nasiona. Najczęściej uprawianymi gatunkami są: dynia zwyczajna (Cucurbita pepo), dynia olbrzymia (Cucurbita maxima), dynia piżmowa (Cucurbita moschata).

 

Wśród odmian dyni zwyczajnej warto wyróżnić dynię bezłupinową, której nasiona są pozbawione łupiny nasiennej, co czyni je doskonałymi zarówno do bezpośredniego spożycia jak i na przetwory, a także dynię makaronową, której miąższ po ugotowaniu rozpada się na włókna jak makaron, przypominając spaghetti.

 

Poza dyniami jadalnymi, w ogrodzie przydomowym i na działce możemy też uprawiać dynie ozdobne. Ich owoce nie są jadalne, posiadają jednak bardzo atrakcyjne kształty i kolory. Dzięki temu są wykorzystywane jako dekoracje stołów, a często także witryn sklepowych. Można je uprawiać jako pnącza i wykorzystać do osłaniania nieestetycznych miejsc na działce. Pnąc się po podporach, nawet na wysokość kilku metrów, mogą stworzyć ładną, zwartą ścianę zieleni.



Dynia jadalna - uprawa

 

Do prawidłowego wzrostu dynie wymagają temp. 25°C, a minimalna temp. wzrostu to 8°C. Dlatego też pod ich uprawę trzeba wybrać stanowisko ciepłe i słoneczne lub uprawiać pod osłonami. Gleba powinna być przewiewna, żyzna i przepuszczalna, o średniej lub wysokiej zawartości azotu (uprawiamy w pierwszym roku po oborniku). Rośliny możemy uprawiać z siewu wprost do gruntu lub z rozsady.
W pierwszym przypadku nasiona wysiewamy około 10-go maja. Uprawiając dynię zwyczajną umieszczamy po 2 nasiona w rozstawie 60 cm w rzędzie i 60 cm pomiędzy rzędami. Z reguły na zagonie tworzy się dwa rzędy. Rośliny w rzędach mogą być rozmieszczone naprzemianlegle lub w szachownicę. Dynia olbrzymia potrzebuje więcej miejsca, gdyż wytwarza długie, płożące się pędy. Uprawiamy ją zatem w jednym rzędzie wzdłuż zagonu (przez jego środek), zachowując pomiędzy roślinami odległość 100 do 120 cm.


Aby uzyskać wcześniejszy plon, dynię uprawiać można z rozsady. Rozsadę dyni przygotowuje się w szklarni, wysiewając po 2 nasiona do doniczek wypełnionych podłożem do 2/3 ich wysokości. Siew należy przeprowadzić należy pomiędzy 15 a 20 kwietnia. Po wschodach w każdej z doniczek uszczykujemy słabszą z siewek, a gdy wyrasta ona poza brzegi doniczki, uzupełniamy podłoże do pełna doniczki. Na zagon rozsadę wysadzamy w drugiej połowie maja. W celu przyspieszenia zbiorów, a także aby zabezpieczyć rośliny przed silnymi, wysuszającymi liście wiatrami oraz spadkami temp. okrywamy rośliny agrowłókniną lub folią perforowaną. Osłony zdejmuje się gdy na roślinach pojawią się pierwsze kwiaty.


Do podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych w uprawie dyni jadalnej należy spulchnianie gleby, odchwaszczanie, podlewanie i dwukrotne nawożenie pogłówne (po pojawieniu się pierwszych zawiązków i po pierwszym zbiorze owoców). Ochrona chemiczna w zasadzie nie powinna być konieczna.

W uprawie dyni olbrzymiej dodatkowym zabiegiem jest usuwanie niepotrzebnych zawiązków owoców, tak aby na roślinie zostało od 3 do 4 owoców. Zabieg ten przeprowadzamy gdy owoce, które chcemy pozostawić, osiągną rozmiary piłki tenisowej. Równocześnie z usunięciem nadmiaru owoców skracamy też pędy, pozostawiając po 3-4 liście nad ostatnim owocem.

 

Dynia jadalna - zbiór i przechowywanie

 

Owoce dyni jadalnej zbiera się wraz z szypułkami w 12 do 20 tygodni po posadzeniu. Zbiory dyni zwyczajnej przeprowadza się od lipca do pierwszych przymrozków. Zbieramy je stopniowo co kilka dni, gdyż częsty zbiór wpływa na obfitsze plonowanie.

Owoce dyni olbrzymiej zbiera się wyłącznie w fazie całkowitej ich dojrzałości, jesienią przed spodziewanymi przymrozkami.

Podobnie, w fazie pełnej dojrzałości, zbiera się owoce dyni ozdobnej. Ich skórka jest wtedy bardzo twarda, a pędy zaczynają powoli zasychać. Ze zbiorem trzeba zdążyć przed pierwszym przymrozkiem, gdyż nawet lekko przymrożone owoce dyni nie będą nadawały się do przechowywania.

Przygotowując dynie do przechowywania należy rozłożyć je na słońcu, aby ich skórka stwardniała i stała się barierą opóźniającą utratę wody. Przechowywane w przewiewnym pomieszczeniu w temp. około 10°C mogą przebywać nawet do 6 miesięcy. Owoce dyni ozdobnej można przechowywać w temp. pokojowej, co ma znaczenie jeżeli używamy ich np. do przystrajania stołów.








(Artykuł ze strony: poradnikogrodniczy.pl, zdjęcia własne)

sobota, 3 października 2015

Sad: osłonki ochronne na drzewa owocowe i ozdobne


Jesienią jak co roku polecamy osłonki ochronne na młode drzewa.
Doskonale chronią drzewka owocowe i ozdobne, polecane również do szkółek leśnych.
Chronią przed zającami i innymi gryzoniami, sarnami, jeleniami oraz zwierzętami domowymi.
Można je lekko zagłębić w ziemię.

Osłonki są wykonane z samozwijającej folii PCV, perforowane, w kolorze zielonym.

Szerokość osłonki 24cm - na drzewka o średnicy pnia do 7cm.

Dostępne wysokości: 60, 80 i 100cm.

Producent: Kulik, Polska.

Zapraszamy na stronę: www.sadownictwo.co/osłonki ochronne





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...