niedziela, 31 maja 2015

Ogród: Funkie (Hosty) - pielegnacja i uprawa

Funkia, często potocznie określana też łacińską nazwą Hosta, to bylina ozdobna, ceniona za przepiękne liście oraz możliwość uprawy w cienistych, wilgotnych zakątkach ogrodu.

Funkia Siebolda - Hosta sieboldiana
Funkia Siebolda - Hosta sieboldiana jest gatunkiem odpornym i wytrzymałym,
polecanym dla początkujących miłośników uprawy host

Funkie są roślinami bardzo zróżnicowanymi - od olbrzymów, tworzących rozłożyste kępy o wysokości ponad metra i doskonale prezentujących się pojedynczo, po drobne odmiany karłowe, których wysokość nie przekracza 10 cm, doskonałe do pojemników lub nasadzeń w grupach. Dzięki tej różnorodności mogą zdobić rozmaite ogrody.

 

Funkia - uprawa, pielęgnacja

Funkie najlepiej sadzić je w miejscach osłoniętych od wiatrów, na glebach zwięzłych, o odczynie lekko kwaśnym (pH około 6,0). Większość odmian funkii preferuje stanowiska wilgotne i zacienione, w których ich ozdobne liście i piękne kwiaty stają się niezwykłą atrakcją, szczególnie, iż wybór innych roślin lubiących takie warunki jest ograniczony.
Szczególnego zacienienia wymagają odmiany funkii o liściach pokrytych niebieskim nalotem, gdyż, ze względu na niebieski odcień, są one wyjątkowo podatne na poparzenia słoneczne. Może się wydawać, iż niebiesko zabarwione liście funkii pogłębią wrażenie posępności cienistego zakątka. Uniknięcie tego efektu jest jednak bardzo łatwe - wystarczy że w sąsiedztwie funkii posadzimy rośliny o jasnych barwach kwiatów, takie jak parzydło leśne, tawułki czy świecznice. Funkie stworzą dla tych roślin doskonałe tło.

Podczas uprawy funkii warto przestrzegać następujących zasad:
  • Funkie wymagają stanowisk cienistych i wilgotnych. Podlewaj je obficie ale najlepiej w dni pochmurne. Unikniesz poparzenia zwilżonych liści przez promienie słoneczne.
  • Funkie najlepiej rosną na glebach żyznych i próchniczych. Dlatego przed posadzeniem funkii, dodaj do gleby kompost lub dobrze przekompostowany obornik. Aby poprawić strukturę gleby, w której sadzimy hosty, można też dodać do niej torf ogrodniczy.
  • Wiosną i latem zasilaj rośliny nawozem wieloskładnikowym. Ostatnią dawkę nawozu podajemy w lipcu.
  • Glebę pod hostami warto ściółkować, co zapobiegnie wyrastaniu chwastów, pomoże utrzymać wymaganą wilgotność gleby, a także zapewni estetyczny wygląd rabaty z funkiami. Jako ściółka wykorzystana może być kora ogrodowa lub żwir. Szczególnie atrakcyjnie liście funkii prezentują się na tle jasnego grysu.

 

Funkia - odmiany

Odmiany funkii różnią się kształtem, wielkością, jak i barwą liści. Dzięki odmianom wielobarwnym, o jasno przebarwionych lub pstrych liściach, można rozświetlić każdy cienisty zakątek ogrodu.

Funkia falista - Hosta undulata
Funkia falista - Hosta undulata

Grę świateł można stworzyć za pomocą funkii z liśćmi o jasnych brzegach, np. "Shade Fanfare", której jasnozielone liście posiadają kremową obwódkę. Średnio wysokie funkie o pstrych liściach mogą być również doskonałymi roślinami okrywowymi. Dla właściwego efektu sadzimy około 3 do 5 roślin na 1 m². Piękną aranżację stworzymy, łącząc zwarte kępy funkii z paprociami, trawami, czy tawułkami. Z kolei odmiany o liściach z wyraźnie zarysowanym unerwieniem, doskonale prezentują się posadzone nad brzegiem ogrodowej sadzawki.

Posiadacze rabat nieco bardziej nasłonecznionych nie muszą rezygnować z uprawy funkii. Istnieją również odmiany funkii lubiące nieco słońca, takie jak hosta "Gold Standard", która dopiero w słońcu ukazuje piękno jasnożółtych liści z niebieskozielonymi brzegami. Liście tej odmiany nie wybarwią się tak dekoracyjnie na stanowisku cienistym.

Funkia Fortunea - Hosta fortunei
Funkia Fortune'a - Hosta fortunei

Ozdobione ornamentowym rysunkiem liście funkii doskonale pasują do ceramicznych dzbanów, mis i innych pojemników. Wśród odmian funkii możemy znaleźć również takie, które po posadzeniu w donicy doskonale ozdobią nasz balkon lub taras. Na balkony słoneczne nadaje się odmiana "Honey Bell". Posiadaczom balkonów cienistych polecamy odmianę "Frances Williams" o niebieskozielonych liściach z żółtymi brzegami. Aby podłoże w donicy nie było zbyt wilgotne, na jej dnie układamy warstwę drenażową ze żwiru lub skorupek ceramicznych. Następnie doniczki wypełniamy dość przepuszczalną, gruboziarnistą ziemią.

 

Funkia - rozmnażanie

Jeżeli posiadamy już funkie w swoim ogrodzie, możemy powiększyć ich liczbę poprzez rozmnażanie przez podział. W tym celu roślinę należy wykopać i oderwać lub odciąć od niej jeden lub kilka fragmentów, w taki sposób aby każdy oddzielony fragment posiadał przynajmniej jeden pąk liściowy, który pozwoli na rozwój oddzielonej rośliny.

Kiedy można dzielić funkie?

Rozmnażanie funkii przez podział musi być wykonane we właściwym terminie. Podział rozrośniętych kęp funkii należy wykonać późnym latem lub wczesną wiosną. Wczesna wiosna jest o tyle dobrym terminem, że wówczas nad ziemię zaczynają wyrastać pąki liściowe. Wtedy dobrze widać, które funkie można podzielić i ile nowych roślin da się uzyskać z jednej kępy.
Uwaga! Jeżeli podzielimy rośliny późnym latem (zazwyczaj robi się to od końca sierpnia do początku września), pamiętajmy aby uzyskanym w ten sposób sadzonkom funkii ściąć wszystkie liście na wysokości około 10 cm. Dzięki temu uszkodzona podczas podziału bryła korzeniowa będzie mogła łatwiej wyżywić część nadziemną (zieloną).
Rośliny te można rozmnażać również z nasion, z tym że wtedy w większości przypadków nie zostaną powtórzone cechy odmiany. Niektóre ogrodowe odmiany funkii nie wytwarzają też nasion zdolnych do kiełkowania. Dlatego znacznie bardziej pewnym sposobem jest rozmnażanie funkii przez podział.

Jeżeli jednak zdecydujemy się na rozmnażanie funkii z nasion, wówczas nasiona z roślin rosnących w ogrodzie należy zebrać jesienią, gdy torebki nasienne wysychają i zaczynają już pękać. Nasiona wysiewa się późną jesienią lub wczesną wiosną na rozsadnikach. Dla skiełkowania nasiona funkii potrzebują temperatury 20-22°C i równomiernej wilgotności podłoża. Otrzymane siewki przepikowuje się do doniczek, a na rabaty wysadza gdy mają po 5 - 6 liści.

 

Funkia - choroby i szkodniki

Zmorą miłośników funkii mogą okazać się ślimaki, które gustują w smaku liści tych roślin. To bez wątpienia najbardziej uciążliwe szkodniki funkii. Jeżeli w naszym ogrodzie często rośliny są obgryzane przez ślimaki, warto wybrać odmiany funkii z grubymi, skórzastymi blaszkami liściowymi, które nieco mniej smakują ślimakom. Nie podlewajmy roślin wieczorami, gdyż w ten sposób stwarzamy ślimakom warunki dogodne do żerowania. Lepszą porą na podlanie funkii będzie wczesny ranek. Jeżeli szkodniki te wystąpią bardzo licznie, konieczne jest zwalczanie ślimaków.

Choroby funkii, najczęściej atakujące te rośliny to plamistości liści, wywoływane przez takie grzyby jak Colletotrichum gloeosporioides i Phyllosticta funkiae. W przypadku porażenia plamistością liśc, na zainfekowanych liściach host pojawiają się rdzawe plamy, które z czasem brązowieją. Po dłuższym czasie środek plam jaśnieje i pojawia się na nim skupisko zarodników grzyba. Rozwojowi tej choroby funkii możemy zapobiegać poprzez dokładne wygrabianie opadłych liści i usuwanie resztek roślinnych pozostałych na rabatach w okresie jesiennym. Warto też regularnie odchwaszczać ziemię pod hostami oraz unikać moczenia liści podczas podlewania (podlewać bezpośrednio na ziemię). W przypadku lekkiego porażenia roślin, rozwój choroby ograniczą preparaty czosnkowe, jak np. Bioczos BR. Gdy porażenie liści funkii plamistością jest bardzo silne, trzeba sięgnąć po fungicyd, np. Topsin M 500 SC. Oprysk trzeba powtórzyć w odstępie 7 - 14 dni.



(Artykuł z serwisu: http://poradnikogrodniczy.pl/funkie.php, zdjęcia poniżej artykułu własne)


POLECAMY NAWOZY: 




sobota, 30 maja 2015

Ogród: Powojniki - pielęgnacja i uprawa

Powojniki (Clematis) to liczący kilkaset gatunków rodzaj pnączy, bardzo chętnie uprawianych w ogrodach. Mogą być one sadzone przy rozmaitych podporach oraz wykorzystywane jako rośliny okrywowe. Najbardziej popularne są wielkokwiatowe odmiany powojników, wśród których znajdziemy rośliny o polskim rodowodzie, takie jak powojnik 'Jan Paweł II'.

powojnik
Powojnik - Clematis

 

Powojniki - odmiany

Powojniki występują w szerokiej gamie odmian o różnej barwie (od białej, poprzez odcienie różu, błękitu i fioletu, po intensywnie czerwone oraz żółte) i wielkości kwiatów, różnej sile wzrostu a także nieco odmiennych wymaganiach. Szczególnie efektownie prezentują się wielkokwiatowe odmiany powojników, np. 'Nelly Moser', 'Dr Ruppel', 'The President'. Wśród tej grupy odmian powojników, znajdziemy też polskie akcenty, takie jak powojnik 'Jan Paweł II' czy powojnik 'Westerplatte'. Często spotykany w ogrodach jest też powojnik górski (Clematis montana). Jego kwiaty są drobniejsze niż u powojników wielkokwiatowych, jednak pojawiają się bardzo licznie, niemal "obsypując" całą roślinę.

Jeżeli potrzebujemy pnączy o dużej sile wzrostu, dorastających nawet do 10 m wysokości, które pokryją znaczne powierzchnie, warto posadzić powojnik pnący (Clematis vitalba) lub powojnik tangucki (Clematis tangunica). Ten drugi lepiej toleruje stanowiska suche. Do silnie rosnących (do 5 m) należą również: powojnik górski (Clematis montana), powojnik południowy (Clematis flamula), powojnik alpejski (Clematis montana) i ich odmiany. Odmiany powojników o słabszej sile wzrostu mogą być także uprawiane w pojemnikach na balkonach i tarasach. Do uprawy w pojemnikach nadają się wszystkie odmiany powojników z grupy Viticella, oraz tak lubiane u nas odmiany jak: powojnik 'Doctor Ruppel', powojnik 'Generał Sikorski', powojnik 'Kardynał Wyszyński', powojnik 'Polish Spirit', powojnik 'Warszawska Nike' czy powojnik 'The President'.

Większość powojników doskonale wspina się po ogrodzeniach, siatkach, pergolach i kratach, a także po innych roślinach (np. pniach drzew). Mogą być również stosowane jako rośliny okrywowe. Do takiego zastosowania można wybrać m. in. powojniki pośrednie (Clematis x jouniana)'Praecox' lub 'Mrs Robert Brydon'.

Większość powojników najlepiej rośnie na wystawie południowo-wschodniej lub południowo-zachodniej. Możemy jednak znaleźć również odmiany powojników tolerujące półcień panujący od strony północnej, np. powojnik 'Carnaby', 'Dr Ruppel', 'Nelly Moser', Ville de Lyon'. Natomiast na bardzo nasłonecznionym stanowisku południowym można sadzić wszelkie odmiany powojników z grupy Viticella, a także odm. 'Sylvia Denny', 'Duchess of Edinburgh', 'Gipsy Queen' czy 'Ernest Markham'.

powojnik dr Ruppel
Powojnik Dr Ruppel

Oczywiście w/w rośliny to tylko nieliczne przykłady z ogromnego wyboru powojników, jaki mamy do dyspozycji. Za wartościowe i przydatne do uprawy w naszym klimacie można uznać aż około 300 odmian powojników, spośród całej gamy kilku tysięcy odmian tych roślin.

 

Uprawa powojników


Powojnik - sadzenie, stanowisko uprawy

Uprawa powojników najlepiej udaje się na stanowiskach słonecznych lub półcienistych. Koniecznie osłoniętych od wiatru, gdyż pędy powojników są dość delikatne. Gleba powinna być żyzna, próchnicza, raczej lekka i zasobna w wapń (pH 6 do 7).

Jeżeli przeprowadzamy sadzenie powojników na gorszych glebach, to w miejscu sadzenia trzeba wykopać głęboki dół. Na dnie dołu umieszcza się warstwę żwiru lub gruboziarnistego piasku (zapobiegnie podtapianiu korzeni), a następnie dół wypełnia ziemią z dodatkiem kompostu, dobrze rozłożonego obornika i odkwaszonego torfu.

Do sadzenia powojników kupuje się wyłącznie rośliny w pojemnikach. Można je sadzić w zasadzie przez cały sezon wegetacyjny od wiosny do jesieni ale najlepszy termin sadzenia powojników to jesień. Bardzo ważna jest też odpowiednia głębokość sadzenia powojników. Rośliny należy umieszczać w glebie nieco niżej niż rosły w pojemniku, tak aby bryła korzeniowa była przykryta 10-cio centymetrową warstwą gleby.

Powojniki są roślinami pnącymi, wymagane są zatem odpowiednie podpory pod pnącza. Trzeba tu pamiętać, iż powojniki czepiają się podpór za pomocą ogonków liściowych, które nie są w stanie owijać się wokół elementów o średnicy większej niż 2,5 cm. Najlepszymi dla nich podporami są zatem kratki z cienkich palików bambusowych lub drutu. Ponieważ pędy powojników są bardzo delikatne, rośliny muszą być sadzone tuż przy samej podporze, tak aby rosły pionowo do góry (czasem na początku uprawy konieczne jest delikatne przywiązanie rośliny do podpory).

powojnik
Powojniki doskonale wspinają się po rozmaitych podporach

Podlewanie powojników

Powojniki są wrażliwe na suszę i niską wilgotność powietrza. Z tego względu należy zadbać aby podstawa krzewu i gleba wokół niej była zacieniona. W tym celu obok pnączy można posadzić niskie byliny o podobnych wymaganiach glebowych oraz wyściółkować glebę. Należy także pamiętać o regularnym podlewaniu powojników w taki sposób aby gleba była stale wilgotna, lecz nie podmokła.

Nawożenie powojników

Nawożenie powojników rozpoczynamy od kwietnia, stosując nawozy wieloskładnikowe lub też specjalne nawozy dla powojników. Tego typu mieszanki nawozowe są dostępne w ofercie większości znanych producentów nawozów. Do wyboru są nawozy granulowane, takie jak np. DR GREEN Nawóz Do Powojników z mikroelementami, które podsypuje się pod rośliny, albo też płynne, takie jak Florovit do powojników i innych kwitnących pnączy, które rozcieńcza się z wodą do podlewania. Takie nawozy stosuje się kilkakrotnie aż do lipca. Można też jednorazowo w kwietniu podać dawkę nawozu o spowolnionym działaniu, np. Osmocote (w połowie kwietnia do 2-3 otworków głębokości 5-10 cm, zrobionych w glebie wokół rośliny, wsypuje się po 10 g tego nawozu), która wystarczy do końca sezonu.
Wybierając metodę nawożenia powojników pamiętajmy, że powojniki są wrażliwe na nadmierne zasolenie gleby. Lepiej podać nawozu nieco za mało (ryzykujemy jedynie słabszym wzrostem roślin i mniej obfitym kwitnieniem) niż zbyt dużo (to może się okazać zabójcze dla rośliny). Przy zastosowaniu nawozu o spowolnionym działaniu łatwiej jest uniknąć przedawkowania.

Zabezpieczenie powojników na zimę

Przed nadejściem zimy podstawy krzewów obsypuje się ziemią, korą lub trocinami, tworząc tzw. "kopczyk". Dzięki temu chronimy dolne części roślin przed przemarznięciem.

Powojnik - cięcie

Wiedza na temat sposobu cięcia powojników ma dość duże znaczenie. Sposób cięcia jest bowiem różny w zależności od terminu kwitnienia pnączy. Zanim przejdziemy do szczegółów, nadmienię tylko jeszcze, że większość dzikich gatunków (np. powojnik alpejski) nie wymaga cięcia lub przycina się je bardzo rzadko. Regularnego cięcia wymagają natomiast mieszańcowe wielkokwiatowe odmiany powojników, w przypadku których cięcie jest warunkiem otrzymania silnych, obficie kwitnących krzewów.

Cięcie powojników należy wykonywać bardzo ostrożnie aby nie połamać ich kruchych pędów. Pędy tnie się tuż nad parą pąków (zgrubienie na pędzie) lub ponad miejscem, w którym pędy się rozgałęziają.

Cięcie powojników kwitnących wiosną

Gatunki i odmiany kwitnące wczesną wiosną zawiązują pąki kwiatowe już w poprzednim roku. Przycięcie tych powojników wiosną, tuż przed kwitnieniem, spowodowało by usunięcie zawiązanych pąków kwiatowych i ostatecznie bardzo słabe kwitnienie. Dlatego cięcie trzeba przeprowadzić zaraz po kwitnieniu, zanim zawiążą się pąki kwiatowe na następny rok. Gdy tylko rośliny przekwitną usuwamy słabe i zaschnięte pędy oraz, jeżeli roślina zbyt się zagęściła, przerzedzamy również te zdrowe. Tej grupy powojników nie należy ciąć zbyt radykalnie, a czasem cięcie w ogóle nie jest konieczne.

W ten sposób przycinamy: powojnik alpejski (Clematis alpina) 'Columbine', 'Constance', 'Pink Flamingo', 'Ruby'; powojnik wielkopłatkowy (Clematis macropetala) 'Blue Bird', 'Lagoon', 'Markham's Pink'; powojnik górski (Clematis montana) 'Rubens', Freda', 'Mayleen'.

powojnik
Powojnik - Clematis

Cięcie powojników kwitnących wiosną i latem

W ten sposób kwitną odmiany wielkokwiatowe i pełne, które najpierw wiosną zakwitają na krótkich pędach bocznych (które wyrosły w zeszłym roku) a potem latem, już na pędach tegorocznych. U tych roślin cięcie przeprowadza się wczesną wiosną, usuwając najbardziej wybujałe pędy. Cięcie w tym terminie wprawdzie nieco ograniczy kwitnienie wiosenne ale przyczyni się do rozkrzewienia rośliny i obfitszego kwitnienia letniego.

W ten sposób przycinamy odmiany: 'Alabast', 'Dr. Ruppel', 'Duchness of Edinburgh', 'H.F. Young', 'Lasurstern', 'Multi Blue', 'Mime le Coultre', 'Nelly Moser', 'Niobe', 'Piilu', 'Snow Queen', 'The President', 'Miss Bateman'.

Cięcie powojników kwitnących latem i jesienią

W przypadku tych powojników sprawa jest najłatwiejsza. Kwitną one wyłącznie na pędach tegorocznych i obfite cięcie wczesną wiosną im nie zaszkodzi. Można ciąć je bardzo radykalnie. Wiosną co roku przycinamy wszystkie pędy na wysokość 30 cm, a pędy które uschły - usuwamy zupełnie. Po przycięciu rośliny odbiją i bujnie się rozrosną.

W ten sposób przycina się m. in. powojnik włoski (Clematis viticella) 'Mary Rose', 'Black Prince', 'Comtesse de Bouchaud', 'Huldine', 'Venosa Vionacea'; powojnik tangucki (Clematis tangutica), powojnik całolistny (Clematis integrifolia) oraz powojnik Rehdera (Clematis Rehderiana).

 

Choroby powojników

Najgroźniejszą chorobą atakującą powojniki jest bez wątpienia uwiąd powojników. Ta choroba najczęściej atakuje powojniki wielkokwiatowe, z reguły te kwitnące wiosną. Późno kwitnące odmiany powojników są mniej podatne na tę chorobę. Uwiąd powojnika sprawia, iż całe rośliny lub pojedyncze pędy więdną i zamierają. Rozwojowi tego patogenu sprzyja wilgoć i temp. około 25°C, uszkodzenie pędów i przenawożenie nawozami mineralnymi.

Uwiąd atakuje powojniki zanim wytworzą grube, zdrewniałe pędy. Problem dotyczy zatem głównie młodych sadzonek w dwóch pierwszych latach uprawy. Z tego względu trzeba dokładnie oglądać kupowane sadzonki powojników wielkokwiatowych aby mieć pewność, że nie są zaatakowane tą chorobą. Gdy zauważymy objawy tej choroby, porażone odcinki pędów należy wyciąć poniżej więdnących liści i usunąć z ogrodu (najlepiej spalić). Po wycięciu chorych pędów rośliny właściwie podlewamy i stosujemy odpowiednie dawki nawozów, aby karpy korzeniowe wypuściły nowe, zdrowe pędy. Od połowy wiosny do wczesnej jesieni glebę wokół powojników raz w miesiącu trzeba podlewać wodą z dodatkiem środka grzybobójczego.

Powojniki może też atakować szara pleśń, która u powojników powoduje brązowienie i zamieranie wierzchołków pędów na długości do kilku cm oraz występowanie okrągłych plam na płatkach kwiatów. W walce z tą chorobą pomaga oprysk powojników środkiem Teldor 500 SC (w stężeniu 0,1%). Oczywiście porażone części rośliny należy wyciąć.

Powojników nie omija także mączniak prawdziwy, powodujący powstawanie białego, mączystego nalotu na liściach, pędach i kwiatach. Chorobie sprzyjają zbyt gęste nasadzenia, zachwaszczenie oraz wysoka wilgotność powietrza. W czasie podlewania, strumień wody należy kierować na podłoże lub podstawę pędu, unikając zraszania liści. Porażone rośliny trzeba opryskać 2-3 razy w odstępach co 7 dni, stosując naprzemiennie dwa różne środki grzybobójcze, np. Score 250 EC, Nimrod 250 EC, Topsin M 500 EC.






(Artykuł z serwisu: http://poradnikogrodniczy.pl/powojniki.php, zdjęcia poniżej artykułu własne)


POLECAMY NAWOZY:


www.sadownictwo.co/BIOPON DO PNĄCZY I POWOJNIKÓW 1kg

www.sadownictwo.co/SUBSTRAL Magiczna Siła do POWOJNIKÓW 350G

 

 

czwartek, 28 maja 2015

Ogród: Irysy - pielęgnacja i uprawa



Kolorowe irysy to kwiaty naszych babć. Tak kojarzą nam się te, zapomniane nieco rośliny. Jednak w wielu ogrodach, szczególnie wiejskich, można spotkać, choć kilka okazów, prawie w każdym ogródku. Dlaczego irysy zasługują na uwagę? Co sprawia, że nasze babcie i mamy są w nich wprost zakochane? Przekonajmy się sami.

 

Piękno w różnorodności.

Prawie każdy potrafi rozpoznać kwiaty o wdzięcznej nazwie- irysy. Ich nazwa stworzona na potrzeby polskich botaników i ogrodników to kosaćce. Powstała najprawdopodobniej na bazie skojarzenia liści rośliny z kosą lub mieczem. 

Ten rodzaj rośliny to kilkaset gatunków, które w naturalnym środowisku rosną w ciepłej i umiarkowanej strefie półkuli północnej.

 Podział irysów, jaki nas interesuje w kontekście uprawiania tych kwiatów w ogrodzie to dwie główne grupy. Jedną z nich stanowią irysy kłączowe, które są dość popularne w naszych ogrodach. Charakteryzują się, jak sama nazwa wskazuje, grubymi, przewężającymi się kłączami. Druga grupa to irysy cebulowe. Pośród irysów kłączowych wyróżniamy 3 grupy, różniące się między sobą budową kwiatów. Kosaćce bródkowe mają charakterystyczną bródkę czy też szczoteczkę złożoną z włosowatych wyrostków. Bródka znajduje się u nasady dolnych kwiatków. Irysy bezbródkowe to te, które nie mają tego elementu budowy. Mamy także irysy grzebieniaste, u których zauważymy wyrostek podobny do grzebienia, znajdujący się u nasady płatków. Przyjrzyjmy się bliżej kosaćcom bródkowym, które są wdzięcznym obiektem zachwytu ogrodników. 


Kwiat z brodą.

Trzeba przyznać, że we wszystkich odmianach tych roślin, a jest ich nawet kilkadziesiąt tysięcy, tkwi wyjątkowy czar. Poszczególne odmiany różnią się od siebie barwą, kształtem kwiatów, czy też wysokością pędów. Kwitną także w różnych okresach. Jedno, co łączy te kwiaty to zapierający dech w piersiach urok. W swoim ogrodzie możemy posadzić zarówno kosaćce niskie, jak i pośrednie oraz te wysokie. Jeżeli chcemy wcześnie cieszyć się kwiatami, bo już od kwietnia, zdecydujmy się na niskie odmiany. Te dorastające do wysokości 25 centymetrów rośliny, mają do dwóch kwiatów na jednym pędzie, których dolne płatki są umiejscowione poziomo. 

Nieco później, bo w maju, możemy się spodziewać kwitnienia odmian pośrednich. Te z kolei są już nieco wyższe, gdyż mogą mieć nawet 60 centymetrów wysokości. Od odmian niskich odróżnia je także fakt posiadania nawet do pięciu kwiatów na pędzie. Wraz z nadejściem początku lata, kwiaty pojawią się nam także na odmianach wysokich. Te irysy urosną nawet powyżej metra, więc są naprawdę imponujące, tym bardziej, że mają liczne, ogromne kwiaty, różnicowane kolorystycznie i pod względem kształtu. Trzeba powiedzieć, że te kosaćce robią olbrzymie wrażenie.
  

Optymalne warunki dla irysów.

Do prawidłowego rozwoju kosaćce potrzebują mocno nasłonecznionego stanowiska i przepuszczalnej gleby. Nadmierna wilgoć i cień z pewnością przyniosą nieprzyjemne konsekwencje w postaci chorób. Zbyt ciężkie podłoże, należy zmieszać z piaskiem, by stworzyć korzystne środowisko dla wzrostu irysów. Jeżeli mamy zaś wrażenie, że gleba jest zbyt piaszczysta, dobrze jest dodać do niej nieco próchnicy. Pamiętajmy, że irysy podlewa się rzadko. Taka konieczność zachodzi jedynie w czasie suszy, wtedy to obficie nawadniamy podłoże.  


Kolejną sprawą jest nawożenie. W przypadku irysów nie ma potrzeby robić tego zbyt intensywnie. Raz w roku, kiedy rozpoczyna się okres wegetacji, dostarczamy kosaćcom substancji odżywczych zawartych w mieszance nawozowej. Takie odżywanie, w zupełności wystarczy. O konkretny nawóz warto pytać w sklepie ogrodniczym. Co kilka lat zachodzi potrzeba przesadzenia wysokich odmian, a wiosną usunięcia zwiędłych liści, w lecie zaś powinniśmy zadbać o oberwanie przekwitłych kwiatów. Przed zimą wystarczy ponownie usunąć obumarłe liście i na tym właściwie kończy się pielęgnacja kosaćców. 


Kwiaty irysy

Irysy, choć nietrwałe, będą wspaniałą ozdobą mieszkania, jako kwiaty cięte. Ich pięknem możemy się cieszyć tylko, mniej więcej jeden dzień, ale warto przynieść do domu taki niezwykły bukiet. 





( Źródło: www.swiatkwiatow.pl/poradnik-ogrodniczy/irysy-zapomniane-kwiaty-uprawa-i-pielegnacja-id223.html, zdjęcia własne)
   

POLECAMY:
www.sadownictwo.co/NAWOZY DO OGRODU
 

 

 

środa, 27 maja 2015

Adiuwanty - Slippa preparat zwilżajacy

Slippa - preparat zwilżający

Slippa preparat zwilżający 250ml, 1L

 
Preparat zwilżający przeznaczony do stosowania łącznie ze środkami ochrony roślin w uprawach roślin rolniczych, sadowniczych, warzywnych i ozdobnych.

Preparat  SLIPPA jest przeznaczony do stosowania łącznie ze środkami ochrony roślin w sytuacjach, gdy dodatek środka zwilżającego jest konieczny lub wymagany i wynika z zapisów zawartych w etykietach-instrukcjach stosowania środków ochrony roślin.



Zawiera tlenek polialkilenowy modyfikowany heptametylotrisiloksanem


SPOSÓB DZIAŁANIA
Preparat SLIPPA powoduje lepsze pokrycie opryskanych powierzchni a dzięki zdolnościom rozprzestrzeniania umożliwia dotarcie cieczy roboczej w miejsca nie opryskane bezpośrednio np. spodnie strony liści, wewnętrzne strony zwiniętych liści, miejsca osłonięte oprzędami, itp.

DAWKOWANIE
Dawka preparatu jest uzależniona od dawki cieczy roboczej stosowanej w zabiegu oraz rodzaju stosowanego sprzętu:

Rodzaje upraw
Stosowana dawka cieczy roboczej
(l/ha)
Zalecana dawka preparatu SLIPPA
Uprawy polowe* 100-400 0,05%
(50-200 ml/ha)
Uprawy sadownicze i warzywne oraz uprawy pod osłonami** powyżej 400 200 ml/ha
* stosowanie opryskiwaczami z belką polową
** stosowanie opryskiwaczami sadowniczymi (wentylatorowymi) i specjalistycznymi z dodatkowym nadmuchem powietrza

SPORZĄDZANIE CIECZY UŻYTKOWEJ
Przygotować określoną ilość cieczy roboczej środka ochrony roślin postępując ściśle według zapisów zawartych w etykiecie-instrukcji stosowania tego środka.
Do zbiornika opryskiwacza z cieczą roboczą środka ochrony roślin oraz z włączonym mieszadłem, wlać odmierzoną ilość preparatu SLIPPA zgodnie z zaleceniami zawartymi w części DAWKOWANIE.
Opróżnione opakowania przepłukać trzykrotnie wodą a popłuczyny wlać do zbiornika opryskiwacza z cieczą roboczą.
Całość dokładnie wymieszać.

UWAGI:
Zachować wszelkie przeciwwskazania i uwagi jakie obowiązują dla środków ochrony roślin, z którym stosuje się preparat SLIPPA.

PRZECHOWYWANIE
Przechowywać pod zamknięciem i chronić przed dziećmi
Przechowywać wyłącznie w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie niższej niż 5°C i nie wyższej niż 30°C.
Nie przechowywać razem z żywnością, napojami i paszami dla zwierząt

WARUNKI BEZPIECZNEGO STOSOWANIA PREPARATU
Nie spożywać posiłków oraz nie palić tytoniu podczas stosowania produktu.
Nie wdychać par rozpylonej cieczy.
Unikać zanieczyszczenia skóry i oczu.
Zanieczyszczone oczy przemyć natychmiast dużą ilością wody i zasięgną porady lekarza.
Nosić odpowiednią odzież ochronną, rękawice ochronne i okulary/ochronę twarzy.
Unikać zrzutów do środowiska. Postępować zgodnie z instrukcją lub kartą charakterystyki.
Produkt i opakowanie usuwać jako odpad niebezpieczny.
W przypadku awarii lub jeśli źle się poczujesz, niezwłocznie zasięgnij porady lekarza - jeśli to możliwe, należy pokazać etykietę.
Opróżnione opakowania po produkcie zwrócić do sprzedawcy, u którego produkt został zakupiony.

Informacje producenta:  www.sumiagro.pl/slippa



POLECAMY: www.sadownictwo.co/SLIPPA 250ml, 1L


Informujemy, że publikowane na niniejszych stronach treści mają wyłącznie charakter informacyjny. W celu zapoznania się ze szczegółowymi informacjami na temat produktów i ich stosowania, prosimy o zapoznanie się z etykietą środka ochrony roślin.
Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu.

wtorek, 26 maja 2015

Ochrona porzeczek po kwitnieniu - komunikat jagodowy z dnia 18.05.2015

W poniższym komunikacie przedstawiono aktualne zagrożenia na plantacjach porzeczek.

Pryszczarek porzeczkowiec pędowy

Pryszczarek porzeczkowiec pędowy występuje częściej na porzeczce czarnej niż czerwonej czy białej. Pryszczarek porzeczkowiec pędowy uszkadza głównie pędy jednoroczne i dwuletnie. Najwięcej uszkodzeń jest na plantacjach porzeczki, na których źle ustawiony kombajn spowodował  mechaniczne skaleczenia i zadrapania skórki na pędach. W sezonie szkodnik rozwija zwykle dwa pokolenia, w lata ciepłe może wystąpić trzecie niepełne. Muchówki pierwszego pokolenia pojawiają się w końcu maju, główny ich lot trwa  w czerwcu 3-4 tygodnie; loty drugiego pokolenia – w pierwszej połowie lipca do sierpnia a trzeciego sierpień/wrzesień. Samice składają po kilka lub kilkanaście jaj w zranienia lub spękania kory, a wylęgłe larwy żerują pod korą. Na korze widać ciemniejsze przebarwienia, zapadanie się kory i zrakowacenia (skutek żerowania larw) Tkanki wokół tych miejsc zamierają stopniowo, co skutkuje osłabieniem pędów i ich wyłamywaniem się w miejscu skupiska larw.
Próg zagrożenia : 10 uszkodzonych pędów (ślady żerowania larw pod skórką) w próbie 200 przejrzanych pędów

Zwalczanie pryszczarka porzeczkowca pędowego

Najważniejsze jest zwalczanie pierwszych dwóch pokoleń szkodnika: pierwsze opryskiwanie przypada najczęściej pod koniec maja: Calypso 480 SC – dawka 0,2/ha; Mospilan 20 SP 0,2/ha + zwilżacz Slipper (preparaty te ograniczą jednocześnie mszyce, dla których próg zagrożenia to 10 % zasiedlonych pędów). Zabieg zwalczający wykonuje się podczas intensywnego lotu pryszczarka, zanim złoży jaja lub po zauważeniu pierwszych larw, najczęściej około 2 tygodnie po kwitnieniu i należy go powtórzyć po 10-14 dniach.
Termin zwalczania pryszczarka porzeczkowca pędowego można określić bardzo precyzyjnie, obserwując składanie jaj w sztucznie wykonane np. paznokciem, zranienia na jednorocznych pędach (wcześniej zaznaczonych, aby je łatwo odnaleźć na plantacji i ocenić zagrożenie pod binokularem).Tą czynność powinno się powtarzać co kilka dni – na kolejnych pędach.

Przeziernik porzeczkowiec

Należy już obserwować loty motyli w pułapkach feromonowych, które mogą rozpocząć się  po ociepleniu, około 3 tygodni po kwitnieniu; próg zagrożenia to 15 motyli odłowionych średnio w jednej pułapce.
Opis motyla: długość 12 mm, ciało o zabarwieniu metalicznym, skrzydła – przezroczyste. Charakterystyczne są żółte poprzeczne paski na segmentach odwłoka i pęczek czarnych włosków na zakończeniu odwłoka

Zwalczanie przeziernika porzeczkowca

– insektycydy – jak wyżej.

Amerykański mączniak agrestu

amerykański mączniak agrestu

Wczesną wiosną widoczne są porażone wierzchołki pędów, a pierwsze mączyste plamy na liściach i pędach pojawiają się  już pod koniec maja lub na początku czerwca. W okresie wzrostu roślin plam przybywa, a biały nalot z czasem brunatnieje i pokrywa wszystkie zielone części rośliny. Porażone krzewy mają zahamowany wzrost, a wierzchołki pędów zamierają. Odmiany szczególnie wrażliwe to Ben Lomond, Ben Nevis czy Ceres.

Zwalczanie amerykańskiego mączniaka agrestu

Amerykańskiego mączniaka agrestu ogranicza usuwanie wiosną porażonych pędów. Na odmianach wrażliwych należy unikać przenawożenia plantacji, ponieważ krzewy zbyt silnie nawożone są znacznie łatwiej porażane przez chorobę.
Na plantacjach odmian podatnych konieczne jest zastosowanie zwalczania chemicznego. Polecamy: Nimrod 250 EC, Score 250 EC difenokonazol (dotyczy zezwolenia 39/2002), Zato 50 WG;
Ważna jest kontynuacja ochrony do zbiorów, przeciętnie co 10-14 dni.
Odmiany odporne na mączniaka (i rdzę): Tisel, Ores, Ruben, Gofert

( Źródło: http://doradztwosadownicze.pl/komunikat-jagodowy-z-dnia-18-05-2015-ochrona-porzeczek-po-kwitnieniu/ autor: Barbara Błaszczyńska, Doradca Sadowniczy Agrosimex)

poniedziałek, 25 maja 2015

Calypso 480 SC w ochronie jabłoni i innych upraw

Calypso 480 SC

Logo
Typ preparatu
zoocydy
Faza fenologiczna jabłoni
faza pękania pąków jabłoni
faza ukazywania się pierwszy liści jabłoni
faza zielonego pąka jabłoni
faza różowego pąka jabłoni
od końca kwitnienia do czerwcowego opadania zawiązków jabłoni
wzrost owoców po czerwcowym opadaniu zawiązków jabłoni
Choroba jabłoni
Szkodniki jabłoni
Kwieciak jabłkowiec
Mszyca jabłoniowo - babkowa
Owocnica jabłkowa
Owocówka jabłkóweczka
Toczyk gruszowiaczek
Zawartość substancji aktywnej
tiachlopryd (związek z grupy chloronikotynyli) - 480 g w 1 litrze środka (40,40%).
Opis działania
CALYPSO 480 SC jest środkiem owadobójczym w formie koncentratu stężonej zawiesiny do rozcieńczania wodą, o działaniu kontaktowym i żołądkowym, przeznaczony do zwalczania szkodników ssących i gryzących. W roślinie działa układowo.
Środek Calypso 480 SC przeznaczony do stosowania przy użyciu opryskiwaczy polowych i sadowniczych.
Zakres stosowania, terminy i dawki
  • Mszyca jabłoniowo – babkowa.
Maksymalna dawka dla jednorazowego stosowania: 0,2 l/ha
Zalecana dawka dla jednorazowego stosowania: 0,2 l/ha
Zabieg przeprowadzić po pojawieniu się pierwszych kolonii mszyc (zwykle pod koniec opadania płatków kwiatowych).
  • Owocnica jabłkowa
Maksymalna dawka dla jednorazowego stosowania: 0,15 l/ha.
Zalecana dawka dla jednorazowego stosowania: 0,1-0,15 l/ha.
Wyższą z zalecanych dawek stosować w przypadku dużej liczebności szkodnika.
Zabieg wykonać na początku wylęgania się larw (pod koniec opadania płatków kwiatowych).
  • Toczyk gruszowiaczek.
Maksymalna dawka dla jednorazowego stosowania: 0,1 l/ha.
Zalecana dawka dla jednorazowego stosowania: 0,1 l/ha.
Zabieg wykonać w czasie wylęgu larw (pod koniec opadania płatków kwiatowych).
  • Kwieciak jabłkowiec.
Maksymalna dawka dla jednorazowego stosowania: 0,15 l/ha.
Zalecana dawka dla jednorazowego stosowania: 0,15 l/ha.
Zabieg wykonać tuż przed pękaniem lub w czasie pękania pąków jabłoni.
  • Owocówka jabłkóweczka.
Maksymalna dawka dla jednorazowego stosowania: 0,2 l/ha.
Zalecana dawka dla jednorazowego stosowania: 0,2 l/ha.
Zabieg wykonać w okresie intensywnego lotu motyli i masowego składania jaj.
Maksymalna liczba zabiegów: 2.
Odstęp pomiędzy zabiegami: 7 dni.
Zalecana ilość wody: 750 l/ha.
Zalecane opryskiwanie: średniokropliste.
Okres karencji
jabłoń - 14 dni
Okres prewencji dla ludzi, zwierząt i pszczół
Nie dotyczy
Uwagi
1. Środek działa najskuteczniej w temperaturze powyżej 10st. C.
2. Zabieg wykonać dokładnie, aby wszystkie części roślin były pokryte cieczą użytkową.
3. Aby zapobiec wystąpieniu odporności środek stosować maksymalnie 1 – 2 razy w sezonie wegetacyjnym. W przypadku konieczności wykonania kolejnego zabiegu stosować insektycydy należące do innych grup chemicznych o innym mechanizmie działania.

(Źródło: http://www.ochronasadu.pl/preparat-ochrony-dla-jabloni/calypso-480-sc)

Uprawy na jakich produkt może być stosowany:
  • Agrest
  • Borówka wysoka
  • Brzoskwinia
  • Czereśnia
  • Grusza
  • Jabłoń
  • Jeżyna
  • Malina
  • Morela
  • Orzech laskowy
  • Porzeczka
  • Porzeczka biała
  • Porzeczka czarna
  • Porzeczka czerwona
  • Śliwa
  • Wiśnia
  • Ziemniak
  • Żurawina
Zwalczane agrofagi:
  • Kistnik malinowiec
  • Kwieciak jabłkowiec
  • Mszyce
  • Nasionnica trześniówka
  • Owocnica jabłkowa
  • Owocnica jasna
  • Owocnica żółtoroga
  • Owocówka jabłkóweczka
  • Owocówka śliwkóweczka
  • Owocówki
  • Paciornica gruszowianka
  • Pryszczarek namalinek łodygowy
  • Pryszczarek porzeczkowiak kwiatowy
  • Pryszczarek porzeczkowiak liściowy
  • Pryszczarek porzeczkowiec pędowy
  • Przeziernik malinowiec
  • Przeziernik porzeczkowiec
  • Stonka ziemniaczana (larwy i chrząszcze)
  • Toczyk gruszkowiaczek
  • Zachodnia kukurydziana stonka korzeniowa
  • Zwójka różóweczka
(Źródło: producent - http://www.bayercropscience.pl/produkty-calypso-480-sc-stosowanie-273.php)



 

www.sadownictwo.co/CALYPSO 480 SC




Informujemy, że publikowane na niniejszych stronach treści mają wyłącznie charakter informacyjny. W celu zapoznania się ze szczegółowymi informacjami na temat produktów i ich stosowania, prosimy o zapoznanie się z etykietą środka ochrony roślin. 
Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu.

niedziela, 24 maja 2015

Dom: Rośliny w domu a zdrowie

Zieleń w domu a zdrowie domowników

Zieleń towarzyszy naszym domom od wieków. Już 3000 lat temu domostwa najzamożniejszych obywateli starożytnych Chin udekorowane były pięknymi roślinami. Dziś zieleń we wnętrzach jest niemal wszechobecna.

Epipremnum złote

 Wpływ roślin na zdrowie psychiczne i fizyczne


Moda na rośliny we wnętrzach na dobre rozpoczęła się w latach 70. ubiegłego wieku. Wcześniej przed dekorowaniem zielenią wnętrz odstraszały ludzi popularne mity. Wierzono, że rośliny zużywają tlen, powodują alergie, a nawet mogą być dla nas toksyczne.
Dziś wiemy, że tak nie jest. Rośliny oczyszczają powietrze z zanieczyszczeń, absorbując związki chemiczne pochodzące z klejów, środków konserwujących, mebli i dywanów (m. in. formaldehyd, benzen, toluen oraz tlenek węgla). Co więcej, dzięki obecności roślin występowanie grzybów oraz bakterii chorobotwórczych spada nawet o 50-60%.
Obcowanie z roślinami we wczesnej fazie rozwoju dziecka pomaga budować tolerancję i odporność na alergeny. Badania przeprowadzone na Royal College of Agriculture w Cirencester (Wielka Brytania) wskazują obniżenie niepokoju i innych objawów zaburzeń emocjonalnych u dzieci przebywających w pokojach z zielenią nawet o 70%.

Ponadto rośliny mają niezwykle pozytywny wpływ na samopoczucie, zarówno nasze jak i naszych dzieci. Redukują występowanie bólów głowy, kaszlu, suchości skóry oraz zmęczenia. Podnoszą kreatywność oraz zmniejszają poziom stresu. Poza tym kolor zielony w połączeniu z żywą formą ma pozytywny wpływ na nasze oczy, a co za tym idzie, ma kojący wpływ na nasz układ nerwowy, działa uspokajająco oraz pozwala się rozluźnić.

Dobór roślin do wnętrz


W swoim wystąpieniu na konferencji Ted znany aktywista środowiskowy, Kamal Meattle, przedstawił trzy gatunki, które w doskonały sposób poprawiają jakość powietrza we wnętrzach. Są to: areka żółtawa, sanseweria oraz epipremnum złote (które usuwa formaldehydy i inne lotne chemikalia). Inne szczególnie polecane do wnętrz rośliny to: hoya, dracena, peperomia, nefrolepis wyniosły. Te odmiany ze względu na swoje nietrujące właściwości mogą się znajdować w pokoju dzieci.

Rośliny polecane do wnętrz:

  • areka żółtawa (Areca lutescens)
  • sanseweria (Sansevieria sp.)
  • epipremnum złote (Epipremnum aureum)
  • hoya (Hoya sp.)
  • dracena (Dracena sp.)
  • peperomia (Peperomia sp.)
  • nefrolepis wyniosły (Nephrolepis exaltata)
  • zielistka Sternberga (Chlorophytum comosum)
  • trzykrotka (Tradescantia zebrina)
  • maranta (Maranta leuconeura)
  • ginura pomarańczowa (Gynura aurantiaca)
  • zygokaktus (Schlumbergera truncata)

 
Peperomia

Jakich roślin unikać?


W przyrodzie nie brakuje roślin trujących. Ich przypadkowe spożycie lub nawet kontakt z delikatną skórą dziecka może spowodować zatrucie lub reakcję alergiczną. Dobór odpowiednich odmian roślin ma więc duże znaczenie dla rozwoju i bezpieczeństwa dziecka.
Do gatunków, których należy unikać, zaliczają się: przepiękna strelicja królewska, cantedeskia etiopska, wilczomlecz, diffenbachia, bluszcz, anturium.

(artykuł z serwisu dziecisawazne.pl, autorki: Katarzyna Filipowicz i Katarzyna Rogowska, zdjęcia: swiatkwiatów.pl)

sobota, 23 maja 2015

Prezentujemy: preparaty na komary dla dzieci

Elektrofumigator + 10 wkładów na komary
DLA DZIECI

 

BROS Elektrofumigator + 10 wkładów na komary 
DLA DZIECI. 

Preparat do użycia w pokojach, gdzie dłuższy czas przebywają dzieci (powyżej 1-go roku życia).
Jeden wkład chroni skutecznie do 8 godzin.
Kolorystyka urządzenia pasuje do wystroju dziecięcych pokoi.


Produkt biobójczy należy używać z zachowaniem szczególnych środków ostrożności. Przed użyciem należy przeczytać etykietę i ulotkę informacyjną.





Elektrofumigator + płyn na komary
Elektrofumigator + płyn na komary
DLA DZIECI sensitive

DLA DZIECI sensitive

DLA DZIECI powyżej 1-go roku życia.

Preparat do zastosowania z elektrofumigatorem w pokojach,
w których dłuższy czas przebywają dzieci (powyżej 1-go roku życia).
Skutecznie chroni przed ukąszeniami do 60 nocy.


Produkt biobójczy należy używać z zachowaniem szczególnych środków ostrożności. Przed użyciem należy przeczytać etykietę i ulotkę informacyjną.







BROS płyn na komary
dla dzieci 50ml

BROS płyn na komary dla dzieci 50ml

Preparat o działaniu repelencyjnym przeznaczony do ochrony przed ukąszeniami komarów, kleszczy i innych owadów kłujących.
Starannie dobrane składniki płynu pozwalają na stosowanie go także u dzieci powyżej pierwszego roku życia.
Niezwykle delikatna postać preparatu nie uczula nawet delikatnej skóry.


Produkt biobójczy należy używać z zachowaniem szczególnych środków ostrożności. Przed użyciem należy przeczytać etykietę i ulotkę informacyjną.




www.sadownictwo.co/Preparaty na komary dla dzieci 

 

 

www.sadownictwo.co/NA KOMARY

 

piątek, 22 maja 2015

Fontelis® 200 SC fungicyd na choroby w uprawie jabłoni

Fontelis® 200 SC to nowoczesny środek grzybobójczy. Jego substancją czynną jest pentiopirad (związek z grupy karboksyamidów), o wyjątkowych właściwościach rozprzestrzeniania się na powierzchni i wewnątrz tkanek roślinnych. W roślinach wykazuje działanie kontaktowe, wgłębne i lokalnie systemiczne. Fontelis® 200 SC jest zarejestrowany do stosowania zapobiegawczego lub interwencyjnego (we wczesnym stadium rozwoju choroby, nie później niż 48 godzin po infekcji oraz nie częściej niż 3 razy w sezonie) w zwalczaniu parcha jabłoni, mączniaka prawdziwego jabłoni oraz szarej pleśni.
  • Nowy fungicyd do ochrony jabłoni
  • Niezwykle efektywny w zwalczaniu: parcha, mączniaka i szarej pleśni
  • Odporny na zmywanie przez deszcz (opad w wysokości 30-60 mm w godzinę po zastosowaniu nie zmywa produktu)
  • Możliwy do zastosowania w bardzo szerokim zakresie temperatur
  • Działa interwencyjnie do 48 godzin, zapobiegawczo 5 dni
  • Dostosowany do Integrowanej Produkcji Roślin

Fontelis® 200 SC znajduje też zastosowanie w ochronie przed szarą pleśnią.
Zabieg należy wykonać dwukrotnie: od fazy pełni kwitnienia do fazy opadania płatków
kwiatowych, zwłaszcza podczas deszczowej pogody, oraz przed zbiorem (nie później niż 21 dni przed zbiorem).

Strona producenta o preparacie
Pełna etykieta - instrukcja stosowania
Karta charakterystyki MSDS


UWAGI SZCZEGÓLNE:
Środka Fontelis 200 SC nie stosować w mieszaninach ze środkami ochrony roślin zawierającymi kaptan jako substancje czynną.


( Informacje o produkcie ze strony producenta: www.dupont.pl)






Zapraszamy do sklepu: Fontelis 200 SC 1L i 5L

 

 

Informujemy, że publikowane na niniejszych stronach treści mają wyłącznie charakter informacyjny. W celu zapoznania się ze szczegółowymi informacjami na temat produktów i ich stosowania, prosimy o zapoznanie się z etykietą środka ochrony roślin. 
Ze środków ochrony roślin należy korzystać z zachowaniem bezpieczeństwa. Przed każdym użyciem przeczytaj informacje zamieszczone w etykiecie i informacje dotyczące produktu.

Róże w ogrodzie - o uprawie i pielęgnacji

Już w czasach starożytnych róże okrzyknięto królowymi kwiatów,
a po dzień dzisiejszy kwiaty te są symbolem miłości
i wyrazem uwielbienia dla piękna kobiet.
Róże są jednymi z najczęściej uprawianych krzewów ogrodowych. O ich niezwykłej popularności zadecydował ogromny wybór kolorów i kształtów kwiatów, a także dostępność odmian o różnym pokroju, sile wzrostu i zastosowaniu. Co sprawia, że jedne róże ogrodowe wspaniale kwitną i bujnie rosną, a inne niedomagają i łatwo zapadają na choroby? Poznaj sekrety uprawy róż oraz najlepsze odmiany róż do uprawy w ogrodzie.

 

Róże - historia uprawy

Kwiaty róż od wieków są symbolem męskiego uwielbienia dla kobiecego piękna. Antyczni Grecy uważali róże za symbol Afrodyty, bogini miłości, a Safona, najpopularniejsza poetka starożytnej Grecji, nazwała różę królową kwiatów i po dzień dzisiejszy ten przydomek róży nie opuścił. Na masową skalę róże uprawiano w starożytnym Rzymie, a ich kwiaty były używane do ozdabiania wielu uroczystości. Gdy lokalna produkcja nie wystarczała, zaczęto sprowadzać róże m. in. z Północnej Afryki. Na Dalekim Wschodzie z kwiatów róż wytwarzano niezwykle cenny olejek różany. Róże opiewali też trubadurzy, średniowieczni poeci i muzycy francuscy. Kwiaty te znajdowały się na herbach angielskich rodów, a cesarzowa Józefina, pierwsza żona Napoleona, w swej posiadłości we francuskim Malmaison prowadziła legendarny ogród różany, w którym zgromadziła ponad 200 odmian róż (ponoć były to wszystkie wówczas znane). Dziś wszystkich odmian róży jest tak wiele, że niemal nie sposób wszystkich poznać. Dla ułatwienia klasyfikacji róże podzielono na grupy, uwzględniając ich pokrój, kwitnienie i możliwości zastosowania w ogrodach.

Magiczna Siła SUBSTRAL do RÓŻ

 

Róże ogrodowe - odmiany i grupy

Na świecie występuje ponad 200 dzikich gatunków róż oraz ponad 20 tys. szlachetnych odmian róż. Krzewy róż mają rozmaitą wielkość i zróżnicowany pokrój - od kilkunastocentymetrowych odmian miniaturowych po odmiany wysokie - kilkumetrowe, o pędach wyprostowanych albo przewisających. U większości róż na łodygach występują kolce. Liście są błyszczące lub matowe, w wielu odcieniach zieleni, niekiedy też czerwonawe, często pokryte srebrzystym nalotem woskowym. Kwiaty mają średnicę od kilku milimetrów do kilkunastu centymetrów i mogą być osadzone pojedynczo lub zebrane w kwiatostany. Płatki są jednobarwne lub dwubarwne i nierzadko zmieniają odcień w miarę przekwitania.

Ze względu na dużą różnorodność tych krzewów, w zależności od siły wzrostu i ich budowy, róże podzielono na kilka grup. Nas oczywiście najbardziej interesują te, najlepiej nadające się do uprawy ogrodowej, czyli uogólniając - róże ogrodowe. Do takich można bez wątpienia zaliczyć najładniej kwitnące róże wielkokwiatowe, oraz posiadające ładny krzaczasty pokrój i wytwarzające wiele kwitów na pędzie - róże rabatowe. Posiadacze dużych ogrodów mogą wybrać coś dla siebie wśród róży parkowych, a przy pergolach, płotkach czy murkach mogą wspinać się róże pnące. Oto szczegóły dotyczące każdej z tych grup oraz możliwości ich zastosowania w ogrodach.
róża wielkokwiatowa Fryderyk Chopin
Wśród róż wielkokwiatowych warto zwrócić uwagę na polską odmianę 'Fryderyk Chopin'. Jest to róża o pełnych, kremowobiałych kwiatach, osiągających duże rozmiary. Polecana dla osób szukającyh róż łatwych w uprawie.

róża rabatowa Bonica
Do ogrodów najczęściej polecane są róże rabatowe. Wśród odmian należących do tej grupy, warto zwrócić uwagę na takie jak "Bonica 82". Róża ta kwitnie obficie od lata do jesieni. Kwiaty pełne, ciemno różowe w środku, jaśniejsze w kierunku brzegu, lekko pachnące. Odmiana bardzo odporna i tolerancyjna na niesprzyjające warunki i gleby. Wyróżniona wieloma odznaczeniami.

róża parkowa Westerland
Róża parkowa 'Westerland' tworzy bardzo duże kwiaty (do 12 cm średnicy) o bardzo ciekawej barwie - morelowe z różowym odcieniem. Odmiana odznaczana wieloma prestiżowymi nagrodami. Cechuje ją tolerancja na gorące, mocno nasłonecznione stanowiska, odporność płatków na działanie deszczu i brak szczególnych wymogów pielęgnacyjnych, co czyni ją idealną dla początkujących ogrodników.
Róże wielkokwiatowe - to róże o największych i najpiękniejszych kwiatach, w dużej mierze mieszańce herbatnie. Bez wątpienia jest to najliczniejsza grupa róż. Kwiaty róż wielkokwiatowych często mają delikatny, przyjemny zapach i są zwykle osadzone pojedynczo na łodydze. Nadają się na bukiety i wiązanki okolicznościowe, czyli to te róże, które najczęściej kupujemy w kwiaciarniach jako kwiaty cięte. Możliwości ich uprawy w ogrodach ograniczają niestety dość wygórowane wymagania uprawowe.

Skoro zatem nie róże wielkokwiatowe, to które inne sprawdzą się najlepiej jako róże do ogrodu?

Róże rabatowe - określane również jako wielokwiatowe, jest to duża grupa odmian, z których można tworzyć długo kwitnące rabaty albo niskie żywopłoty. Róże z tej grupy charakteryzuje to, że na jednym pędzie wytwarzają od kilku do kilkudziesięciu kwiatów. To grupa róż najpowszechniej sadzona w ogrodach, a niezbyt duże rozmiary różanych krzewów z tej grupy, pozwalają sadzić je nawet na niewielkich rabatach z kwiatami i krzewami ogrodowymi. W zależności od odmiany mają od 20 do 100 cm wysokości.
Róże pnące - do tej grupy zalicza się odmiany róż o długich, wiotkich pędach, które mogą być rozpinane na podporach. Chociaż nie wytwarzają organów czepnych, sprawiają wrażenie pnączy. Pomimo, że w naszym klimacie często przemarzają, są chętnie sadzone ze względu na swój efektowny wygląd - mogą zdobić ściany domów, bramki, piąć się po pergolach lub trejażach.

Róże parkowe - są to krzewy o sztywnych prostych pędach, które silnie się rozgałęziają i dorastają do 2-3 m wysokości. Odznaczają się odpornością na choroby i szkodniki, nie wymagają prawie żadnej pielęgnacji, są odporne na mrozy i dobrze rosną na słabej glebie. Kwitną bardzo obficie raz lub dwa razy w sezonie. Ze względu na swe rozmiary (dorastają do 2,5 m) nadają się głównie do dużych ogrodów, gdzie można je sadzić pojedynczo na trawniku lub w szpalerze, tworząc kwitnący żywopłot.

Róże pienne - są to odmiany szczepione na pniu (podkładce), inaczej zwane też "drzewkami różanymi". Otrzymuje się je przez szczepienie odmian szlachetnych z różnych grup na specjalnie przygotowanym pędzie róży dzikiej. Można je posadzić nawet w małym ogrodzie lub uprawiać w pojemniku. Nadają się do zaakcentowania miejsca, na które chcemy zwrócić szczególną uwagę, doskonałe na balkony i tarasy.

Róże okrywowe - są dość mało znane, chociaż ich zastosowanie może być duże. Róże te silnie się krzewią i szybko przykrywają powierzchnię ziemi, tworząc gęste zarośla, obficie kwitnące latem. Są odporne na mróz, złe warunki klimatyczne i choroby.

Róże miniaturowe - krzewy te osiągają niewielkie rozmiary (od 20 do 30 cm wys.) i mają drobne kwiaty, o średnicy około 2,5 cm. Można je uprawiać w mieszkaniu, a także w ogródkach, na balkonach oraz na kwiat cięty. Uprawiane w domu jako rośliny doniczkowe, po przekwitnięciu można przesadzić do ogrodu, lekko je przycinając. Ładnie wyglądają na rabatach czy skalniaku.
BIOPON DO RÓŻ 3KG

 

Róże - uprawa i wymagania

Wymagania glebowe
Róże nie są bardzo wymagające - udają się na glebach gliniasto-piaszczystych, lekkich, przepuszczalnych z dużą zawartością próchnicy o odczynie pH 6-7, i nie podmokłych.

Nawożenie róż
Aby krzewy były dorodne i obficie kwitły, trzeba je regularnie zasilać jednym z nawozów wieloskładnikowych, zawierających min. azot i potas. Dzięki popularności tych kwitnących krzewów w sklepach jest duży wybór specjalistycznych nawozów, nadających się do zastosowania w uprawie róż. Pamiętajmy jednak aby od drugiej połowy sierpnia zaprzestać nawożenia azotem. Nawożenie azotem w późniejszym terminie powoduje, iż hamowane jest drewnienie pędów, przez co mogą one przemarzać w okresie zimowym.

Ściółkowanie róż
Pielęgnacja róż będzie łatwiejsza, jeżeli podłoże wyściółkujemy torfem, substratem popieczarkowym lub korą sosnową. Ściółkę rozkłada się warstwą kilkucentymetrową, po wcześniejszym zastosowaniu nawozów mineralnych i spulchnieniu gleby.

Stanowisko, nasłonecznienie
Róże są roślinami światłolubnymi, stanowisko powinno być nasłonecznione, chociaż nie upalne.

Sadzenie róż
Sadzenie róż najlepiej przeprowadzić jesienią - od połowy października do mrozów lub wiosną (przez cały kwiecień). Krzewy powinny być posadzone tak, aby miejsce szczepienia było na poziomie ziemi (na glebach piaszczystych może być nieco głębiej, a na gliniastych nieco powyżej powierzchni). W przypadku sadzenia jesienią, posadzone krzewy należy zabezpieczyć przed przemarznięciem, usypując kopczyk z ziemi o wys. 20 - 25 cm. Podobnie należy postąpić z różami piennymi, okrywając ich koronę (w miejscu okulizacji) po przygięciu do ziemi, lub nie przyginając obwiązać koronę słomą czy igliwiem.

 

Cięcie róż

Wiosną, gdy ziemia rozmarznie i minie obawa większych spadków temperatury, zdejmujemy osłony zimowe, rozgarniamy ziemię z kopczyków i przystępujemy do cięcia róż. Należy przycinać przede wszystkim róże bukietowe i wielkokwiatowe. Przycina się wszystkie pędy na 3 lub 4 oczka. Niskie cięcie spowoduje, że krzew będzie ładnie rozgałęziony, gęsty i foremny. Róże pienne tnie się podobnie jak krzewiaste, zwracając uwagę na uformowanie korony. Róże rabatowe i pnące wymagają jedynie prześwietlenia, usunięcia chorych czy przemarzniętych pędów. Poza cięciem wiosennym, w czasie okresu wegetacji należy usuwać dzikie pędy wyrastające z podkładki. Odrosty takie usuwa się tuż przy korzeniu. Rosną one bardzo szybko i osłabiają krzew. Wszystkie pędy przycina się ostrym sekatorem, lekko ukośnie w odległości ok. 5 cm. od oczka skierowanego na zewnątrz korony. Rany po cięciu powinno się posmarować maścią ogrodniczą lub farbą emulsyjną z dodatkiem fungicydu (środka grzybobójczego).

 

BIOPON DO RÓŻ PŁYNNY 1L

Rozmnażanie róż

Róże rozmnaża się trzema sposobami - poprzez sadzonkowanie, okulizując na podkładce lub przez nasiona. Sadzonkowanie jest najłatwiejszą metodą, jednakże aby otrzymać gotową roślinę potrzeba aż trzech lat (wyjątkiem są róże miniaturowe, u których okres ten jest krótszy). Wiele róż można rozmnażać z sadzonek zdrewniałych, chociaż zróżnicowany jest procent ich ukorzenienia się. Na terenach, na których panują ostre zimy, poleca się rozmnażanie przez sadzonki półzdrewniałe. Aby przygotować taką sadzonkę, pod koniec lata, po przekwitnięciu, wybiera się dojrzałe pędy boczne, które są jeszcze zielone. Robi się z nich sadzonki długości około 10 cm. Następnie umieszcza się je w głębokich doniczkach wypełnionych piaszczystym podłożem (równe części torfu i piasku). Aby ułatwić ukorzenianie się sadzonek, przed posadzeniem warto je zanurzyć w ukorzeniaczu.

Doniczki z sadzonkami przykrywa się folią i przechowuje w chłodnym, zabezpieczonym przed mrozem pomieszczeniu. Wiosną ukorzenione sadzonki sadzi się na zagon.

(Artykuł z serwisu poradnikogrodniczy.pl)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...