piątek, 11 grudnia 2015

Dom: Warzywa, zioła i rośliny przyprawowe z parapetu - zdrowiej zimą

 

Własny szczypiorek, rzeżucha, natka pietruszki, bazylia czy botwinka w środku zimy to porcja świeżych witamin bez chemii.
Poniżej zebrałam informacje z własnych doświadczeń oraz podpowiedzi z internetu jak i jakie warzywa można z powodzeniem hodować na parapecie, jak o nie dbać oraz jakie mają wartości odżywcze. 

  • Szczypiorek z cebuli - najbardziej popularne warzywo z powodzeniem uprawiane na parapecie. Można go hodować na dwa sposoby - w pojemniku z wodą lub pojemniku z ziemią. Cebuli nie moczymy lecz umieszczamy tuż nad wodą, podobnie w ziemi cebulę lekko tylko wciskamy i pamiętamy o regularnym, lekkim podlewaniu by nie doprowadzić do gnicia cebuli. Szczypiorek rośnie bardzo szybko, najlepiej na słonecznym parapecie.
    Szczypiorek jest bogatym źródłem witamin i minerałów. Zawiera dużo witaminy C, ale także witaminy B1 i B2, karoten, kwas foliowy oraz liczne sole mineralne: potas, sód, magnez, wapń, fosfor i chlor. Ze względu na swój delikatnie ostry smak (związki siarki) szczypior bardzo korzystnie działa na układ trawienny. Po pierwsze, pobudza apetyt ,po drugie, przyspiesza trawienie i działa lekko przeczyszczająco - ostrożnie gdy podajemy go maluchom.



  • Szczypiorek z czosnku - uprawiamy w doniczkach, podobnie jak cebulowy. Do posadzenia najlepiej wybrać ząbki, które już kiełkują. Podlewamy umiarkowanie, regularnie.
    Szczypiorek z czosnku ma delikatniejszy smak niż sam czosnek.
    Również jest bogatym źródłem witamin i minerałów. Zawiera duże ilości witaminy C, B2, wapń, sód, potas, fosfor i żelazo. Ma silne właściwości bakteriobójcze, pobudza przemianę materii, wzmaga apetyt i przyspiesza trawienie, obniża ciśnienie krwi.

  •  Natka pietruszki - uprawiamy w głębszych doniczkach; zdrowy korzeń pietruszki (najlepiej kilka sztuk) sadzimy pionowo tak by lekko wystawał. Podlewamy z umiarem, wybieramy raczej słoneczne choć nie za ciepłe parapety. Po około 2 tygodniach widać pierwsze listki, po kolejnych dwóch możemy korzystać z natki.
    Zawiera witaminę C, beta karoten, witaminę E, witaminy B1 i B6, kwas foliowy, witaminę K; jest również doskonałym źródłem przeróżnych minerałów i pierwiastków śladowych. Zawiera wapń, magnez, fosfor, żelazo, mangan, miedź, cynk, potas.



  • Seler - uprawiamy podobnie jak pietruszkę, wybieramy zdrowe najlepiej już rosnące okazy (lub jesienią sadzimy je do doniczki). Wyhodowanie natki selera trwa około 4 -5 tygodni.
    Nać selera jest świetnym dodatkiem przede wszystkim do zup.
    Podobnie jak pietruszka
    zawiera witaminę C, beta karoten, witaminę E, witaminy B1 i B6, kwas foliowy; oraz zawiera sód, potas, wapń, fosfor, magnez, cynk, żelazo i miedź. 




  •  Por - można go również wyhodować ponownie z już uciętego i użytego pora. Wystarczy pozostawioną piętkę włożyć do naczynia z niewielką ilością wody lub posadzić w doniczce jak cebulę czy czosnek. Jest świetnym dodatkiem do zup i sałatek. Zawiera witaminy: C,  A, B1,  B2,  PP oraz wapń, fosfor, potas, sód, żelazo, siarkę.


  • Rzeżucha - ma niewielkie wymagania. Zwykle wysiewam nasionka na płaskiej tacy np. po warzywach, na kawałku ligniny. Podlewamy umiarkowanie, ale podłoże stale musi być wilgotne.
    Kiełkuje błyskawicznie - po kilku - kilkunastu godzinach już pachnie w całym domu. Wybieramy słoneczne lecz nie przegrzane parapety. Po 6-7 dniach możemy już "zbierać plony" czyli wykorzystać zieleninę na kanapki lub do sałatek. Wygodnie jest dosiewać kolejne tacki gdy kończy się eksploatować pierwszą.
    Rzeżucha zawiera witaminę C, beta-karoten, E, B1, B2, B6, kwas foliowy oraz sód, potas, wapń, fosfor, magnez, żelazo, cynk, mangan i miedź.


  • Bazylia - to jedno z najpopularniejszych ziół doniczkowych uprawianych na balkonie lub domowym parapecie. Nasiona bazylii możemy wysiewać do doniczek praktycznie przez cały rok. Wysiewamy do doniczek wypełnionych żyznym i lekkim podłożem (np. uniwersalna ziemia do roślin balkonowych lub warzyw), uwaga: najlepiej kiełkują na świetle. Do uprawy w jednej doniczce wystarczy nam ok. 15-20 nasion. Po około 3 tygodniach (jeśli nasiona wysiane zostały za gęsto) pikujemy do większych doniczek lub przerywamy, tak by w doniczce pozostało kilka roślin. Podlewamy regularnie, ale nie może być zbyt mokre podłoże; bazylia lubi słońce wybieramy więc jasny parapet.
    Bazylia zawiera: witaminy A, E., C, niacynę, B2, B6 oraz kwas foliowy. Jest również źródłem wapnia, potasu, fosforu, magnezu i żelaza.
    Jest niezastąpiona w kuchni śródziemnomorskiej, urozmaici wiele dań z makaronem.



  • Drzewko laurowe - wawrzyn to wieloletnia roślina, która w naszym klimacie może spędzać na dworze ciepłe letnie miesiące. Najlepiej rośnie w dużej ceramicznej donicy, na podłożu przepuszczalnym, zasobnym - np. ziemi uniwersalnej. Podlewamy regularnie, ale mniej obficie zimą. Zimą wymaga jasnego pomieszczenia, przewietrzonego, ale nie może być narażane na bezpośrednie zimne powietrze.  Latem świetnie się czuje na tarasie czy balkonie w słonecznych miejscach, osłoniętych od wiatru. Roślinę można uzyskać z nasion lub sadzonek półzdrewniałaych tegorocznych (ukorzenia się ok. 2 miesięcy, najlepiej pod przykryciem z folii). Przez pierwsze lata rośnie bardzo powoli.
    Liście laurowe są popularną przyprawą dodawaną do potraw gotowanych, zwłaszcza dań z kapusty, czy do marynat. Liście zawierają związki fenolowe, które mają właściwości przeciwgnilne, bakteriobójcze i bakteriostatyczne; przyprawa jest pomocna przy zaburzeniach trawienia.


    • sód: 4 mg
    • potas 295 mg
    • wapń 177 mg
    • fosfor 56 mg
    • magnez 64 mg
    • żelazo 3.2 mg
    • cynk 0.8 mg
    • miedź 0.4 mg
    • mangan 1.1 mg
    Witaminy:
    • witamina A 264 μg
    • beta karoten 3142 μg
    • witamina E 0.8 mg
    • witamina B2 (ryboflawina) 0.1 mg
    • niacyna 0.9 mg
    • witamina B6 (pirydoksyna) 0.2 mg
    • kwas foliowy 68 μg
    • witamina C 18 mg


    http://www.poradnikzdrowie.pl/zdrowie/medycyna-niekonwencjonalna/bazylia-na-wzdecia-i-niestrawnosc-wlasciwosci-lecznicze-bazylii_41551.html

  • Buraczki na botwinkę - można je uzyskać również zimą, sadząc w doniczce nieuszkodzone buraczki, najlepiej już zaczynające rosnąć. Doskonale urozmaici nasz obiad i wsianie zapach wiosny - w zupie lub stając się składnikiem sałatki.
    Korzeń buraka i jego liście, czyli botwinka, są bardzo bogate w witaminy i minerały. Zawiera dużo witamin, zwłaszcza A i C, żelaza, wapnia.



     
    • Cykoria sałatowa – Podstawą do wyhodowania tych bladych główek jest korzeń cykorii. Jest to raczej opcja dla posiadających choćby niewielki ogródek - możemy go uzyskać siejąc na koniec maja, początek czerwca cykorię (ma wtedy ciemnozielone liście z goryczką) i wykopać późną jesienią,  trzeba ją wtedy przechować. Pędzimy ją w ciepłym i obowiązkowo ciemnym miejscu. Etiolacja, bo tak nazywa się ten zabieg, powoduje, że liście nie wybarwiają się na ich naturalny kolor, ale pozostają jasne, prawie białe. Dzięki temu pozbywamy się goryczki, która jest obecna w naturalnie rosnących liściach.Jesienią na korzeniu ucinamy liście do około 2-3 cm tak, aby zachować wierzchołek, z którego zimą będą rosły młode listki. Uprawiamy w pojemnikach dość głębokich np. w dużej donicy czy skrzyni. Wypełniamy pojemnik ziemią do połowy i wsadzamy cykorie pionowo obok siebie, tak by korzeń wystawał na około 2 cm. Podlewamy i ocieniamy np. ustawiając do góry nogami drugą donicę nad zasadzonymi korzeniami lub umieszczamy w ciemnym pomieszczeniu. Utrzymujemy wilgotność podłoża i po 2-3 tygodniach możemy cieszyć się sałatką z pierwszych listków.
      Cykoria zawiera witaminy: A, kwas foliowy, niacynę, B1, B2, C, E i K oraz minerały: potas, magnez, wapń, fosfor, żelazo, cynk, selen, mangan.



    Autor: A. Niezgoda, zdjęcia: własne, zasoby pixabay.




    Zapraszamy do sklepu:

    www.sadownictwo.co/DONICZKI

    www.sadownictwo.co/ZIEMIE i PODŁOŻA

    www.sadownictwo.co/NAWOZY do roślin DOMOWYCH

     

    czwartek, 3 grudnia 2015

    Leszczyna pospolita - uprawa, odmiany, cięcie, choroby i szkodniki

    Leszczyna pospolita (Corylus avellana)
    to krzew dający smaczne i zdrowe orzechy laskowe.
    Nie ma dużych wymagań uprawowych, leszczynie trzeba jednak zapewnić sporo miejsca do wzrostu. W mniejszych ogrodach można z powodzeniem uprawiać odmiany leszczyny pospolitej, posiadające walory ozdobne i osiągające mniejsze rozmiary. Poniżej znajdziecie Państwo informacje o uprawie leszczyny oraz najciekawsze odmiany do uprawy w ogrodach przydomowych i działkowych, choroby i szkodniki tej rośliny.

    Uprawa leszczyny


    Leszczyna pospolita to bardzo wysoki i szeroki krzew, który jest uprawiany przez nas dla smacznych owoców zwanych orzechami laskowymi. Często uprawiane są półdzikie krzewy leszczyny przyniesione z lasu. Jednak w ogrodach przydomowych powinniśmy sadzić odmiany wielkoowocowe, gdyż jedynie wówczas możemy liczyć na obfity zbiór smacznych orzechów laskowych.

    Wymagania leszczyny nie są duże. Krzewy te poradzą sobie praktycznie w większości panujących warunków. Można je sadzić na stanowiskach od słonecznych do cienistych, pamiętając jednak że w słońcu obficiej plonują. Jeśli chodzi o glebę to lubią tereny umiarkowanie wilgotne, żyzne i gliniaste. Nie tolerują natomiast miejsc całkowicie podmokłych jak również bardzo suchych. Poza tym powinny sobie radzić i dobrze rosnąć na każdej glebie ogrodowej.

    Odmiany na orzechy laskowe


    Leszczyna pospolita ma kilka bardzo smacznych i ciekawych odmian. Należy do nich m.in. leszczyna pospolita 'Cud z Bollwiller'. Odmiana ta tworzy duże i rozłożyste korony. Jest też wytrzymała na niskie temperatury, dlatego można ją sadzić w miejscach mniej sprzyjających uprawie leszczyny. 'Cud z Bollwiller' szybko wchodzi w owocowanie, ale orzechy dojrzewają dopiero w pierwszej połowie października. Są duże oraz mają grubą i twardą skorupę. Odmiana ta zawiązuje owoce pojedynczo i w parach.
    Kolejną leszczyną polecaną do uprawy w ogrodach działkowych jest odmiana leszczyny 'Olbrzymi z Halle'. Pochodzi ona z Niemiec, tak jak poprzednia także charakteryzuje się silnym wzrostem oraz ma dużą i rozłożystą koronę. Jednak wymaga gleb żyznych, ciepłych i zasobnych w próchnicę. Najlepsze plony daje gdy rośnie w miejscach wyżej położonych i osłoniętych. Do obfitego owocowania potrzebuje także zapylacza, a więc najlepiej posadzić dwa okazy w niedalekiej odległości. Owoce nadają się do zbioru pod koniec września i są duże. Odmiana ta jest mało podatna na moniliozę, chorobę która może dotykać leszczynę.

    Do odmian uprawianych na owoce warto także wymienić leszczynę pospolitą 'Kataloński', która pochodzi z Hiszpanii. Owoce, jak u poprzedniczki, do zbioru nadają się pod koniec września. Orzechy są duże i zazwyczaj rosną w gronach po 2-6 sztuk. Odmiana ta jest dość odporna na moniliozę, przez co staje się wartościowa do sadzenia w ogrodach przydomowych i działkowych.

    Kolejna odmiana to 'Nottinghamski'. Pochodzi z Anglii. Dorasta do 4 metrów wysokości. Jest to słabo rosnąca odmiana, więc może być sadzona w mniejszych ogrodach. Podobnie jak 'Olbrzymi z Halle' ma duże wymagania glebowe i preferuje gleby żyzne i ciepłe. Gdy spełnimy te wymagania, 'Nottinghamski' będzie obficie owocować, a pierwsze owoce będzie można zbierać już pod koniec sierpnia. Orzechy laskowe, które daje ta odmiana są duże i zebrane w gronach po 2-4 sztuki. Jest to odmiana dość odporna na mróz, więc także jest cenna do nasadzeń amatorskich.

    Leszczyny ozdobne


    Coraz częściej doceniane są
    walory ozdobnych odmian leszczyny
    - ciekawie poskręcane pędy oraz podłużne,
    zwisające kwiaty męskie.
    Mając mały ogród warto zastanowić się nad odmianą leszczyny, która jednocześnie będzie pełnić funkcję bardziej dekoracyjną. Do najczęściej poszukiwanych należy bez wątpienia leszczyna 'Contorta'. Krzew ten dorasta do 4 m wysokości. Jest gęsty i często ma pokrój lekko parasolowaty z nieco zwisającymi końcami gałęzi. Liście są zielone, ciekawie poskręcane.

    Odmiana ta jest bardzo dekoracyjna w okresie bezlistnym z racji na spiralnie powykręcane pędy. Jest to bardzo widoczne podczas zimowych miesięcy, gdy rośliny sezonowe zamierają, a atrakcyjna korona leszczyny stanowi główną atrakcję ogrodu. Leszczyna 'Contorta' jeszcze ciekawie prezentuje się wiosną, kiedy zawiązuje kwiaty męskie w postaci zwisających, żółtych kotek. Odmiana ta nie ma specjalnych wymagań co do rodzaju gleby, źle rośnie jedynie na zbyt suchych stanowiskach. Jest także mało plenna, więc nie ma co liczyć na obfite zbiory orzechów laskowych.

    Żeńskie kwiaty leszczyny pospolitej
    są dość niepozorne - ukryte w pączkach,
    podczas kwitnienia ukazują jedynie
    czerwone znamiona słupków.
    Ciekawą odmianą jest też leszczyna pospolita 'Aurea', która posiada żółtą barwę liści. Jedynie w miejscach mocno cienistych nie wybarwia się, liście stają się jasno zielone. Roślina ta rośnie bardzo wolno i dorasta do 3 metrów wysokości. Owocuje, ale orzechów także jest niewiele. Nie jest wymagająca co do gleby, jednak najlepiej będzie rosnąć na ziemiach cięższych i wilgotnych.

    Kolejna odmiana warta polecenia to 'Pendula'. Jest to krzew o parasolowatym pokroju, ze zwisającymi w dół pędami. Najczęściej uprawiana jest jako forma szczepiona na pniu. Jej wysokość zależy od miejsca szczepienia. Liście i kwiaty posiada jak u zwykłej leszczyny, natomiast orzechów laskowych ma mało.

    Skoro już wymieniamy ozdobne leszczyny, warto też zwrócić uwagę na leszczynę południową (Corylus maxima) 'Purpurea'. Krzew ten dorasta do 5 metrów wysokości, a wyróżnia go bordowy kolor liści, który utrzymuje się przez cały okres wegetacji.

    Cięcie leszczyny


    Znając charakterystykę odmian, które posadzić możemy w ogrodzie, warto także zagłębić się w ich pielęgnację i techniki cięcia. Młode krzewy leszczyny rozwijają się doskonale bez stosowania szczególnych zabiegów cięcia. Można ewentualnie usunąć słabe pędy. U leszczyny pospolitej odmiany 'Contorta' trzeba zwrócić jednak uwagę na wyrastające od podkładki pędy, ponieważ, gdy się pojawią, należy je usunąć. Jeśli chodzi o starsze krzewy, to pod koniec zimy co roku wycinamy niektóre najstarsze pędy. Warto także przycinać pod koniec zimy leszczynę południową 'Purpurea' ponieważ pobudzimy ją wtedy do wypuszczania nowych intensywnie bordowych przyrostów.

    Zbiór i wykorzystanie orzechów laskowych


    Orzechy laskowe zbiera się od września do października. Dojrzewają one nierównomiernie, dlatego zbiór przeprowadza się kilkakrotnie. Można je spożywać na surowo, w mieszance z innymi orzechami , są też świetnym dodatkiem do wielu potraw. Dość długo można je też przechowywać. Spożywanie orzechów laskowych ma korzystny wpływ na nasze zdrowie, szczególnie na układ krążenia. Są bogatym źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych, magnezu oraz witaminy E. Orzechy laskowe należy jednak spożywać z umiarem, gdyż 100 g tych orzechów zawiera aż 650 kalorii.

    Choroby leszczyny


    Liście leszczyny oraz dojrzewające
    orzechy powinniśmy obserwować
    pod kątem występowania chorób i szkodników
     Leszczyna pospolita, podobnie jak większość innych roślin uprawianych w ogrodach, może być atakowana przez choroby i szkodniki. Najczęściej występujące choroby leszczyny to monilioza, mączniak prawdziwy i plamistość liści. Pierwsza z nich uszkadza owoce, dwie pozostałe zaś - liście. Podpowiadamy jak rozpoznać choroby leszczyny oraz jakie są najlepsze metody ochrony leszczyny przed chorobami.

    Najbardziej niebezpieczną chorobą atakującą leszczynę jest monilioza leszczyny, przyczyniająca się do dużych strat w plonach orzechów laskowych. Chorobę tę wywołuje porażenie leszczyny przez grzyba Monilinia coryli. Nieco rzadziej leszczynę poraża też grzyb Monilinia fructigena (znany sadownikom jako sprawca brunatnej zgnilizny drzew ziarnkowych) lub Monilinia laxa (sprawca brunatnej zgnilizny drzew pestkowych). Monilioza na leszczynie objawia się głównie uszkodzeniami widocznymi na owocach leszczyny, czyli orzechach laskowych. W wyniku porażenia tą chorobą na zielonych okrywach orzechów występują ciemnobrązowe, zagłębione plamy, stopniowo rozszerzające się na całą powierzchnię orzecha. Z biegiem czasu porażone orzechy brązowieją i ulegają mumifikacji, a na ich powierzchni pojawiają się kremowej barwy skupiska zarodników grzyba. Grzyb Monilia coryli może też porażać zawiązki owocowe oraz kwiatostany, nie dając jednak objawów chorobowych. To często powoduje, że nie dostrzega się początkowej fazy porażenia rośliny.
    Aby ograniczyć występowanie moniliozy, należy unikać nadmiernego zagęszczenia krzewów oraz usuwać porażone orzechy. Warto też wybierać do uprawy odmiany mało podatne na tę chorobę, takie jak leszczyna pospolita 'Kataloński' lub 'Olbrzymi z Halle'. Opryski przeciw moniliozie wykonuje się od połowy maja, powtarzając je 3-4 razy w odstępach co 10 - 14 dni, stosując zamiennie fungicydy: Dithane NeoTec 75 WG, Sadoplon 75 WG, Topsin M 500 SC. W uprawach amatorskich, w celu ograniczenia stosowania chemicznych środków ochrony roślin, wymienione fungicydy można stosować naprzemiennie z jednym z dostępnych na rynku biopreparatów o działaniu grzybobójczym.

    Kolejną chorobą porażającą leszczynę jest mączniak prawdziwy leszczyny, będący wynikiem porażenia krzewów przez grzyba Phyllactinia corylea. Porażenie mączniakiem jest widoczne najczęściej pod koniec lata na dolnych liściach krzewów. Na spodniej stronie blaszek liściowych pojawiają się plamy białego, mączystego nalotu. Liście przedwcześnie więdną i opadają. Jesienią w miejscu plam, pojawiają się czarne otocznie z workami i zarodnikami workowymi grzyba (w tej postaci patogen zimuje).

    Aby ograniczyć rozprzestrzenianie się mączniaka prawdziwego, należy systematycznie wygrabiać i usuwać (najlepiej spalić) opadłe z krzewów liście. Trzeba też unikać zwilżania liści podczas podlewania, a szczególnie nie pozostawiać liści zwilżonych na noc (lepiej podlewać rankiem). Po zauważeniu objawów choroby należy wykonać kilka oprysków w odstępach co 7 – 10 dni preparatami: Discus 500 WG, Domark 100 EC, Nimrod 250 EC, Score 250 EC.

    Grzyb Phyllosticta coryli może wywoływać plamistość liści leszczyny. W wyniku wystąpienia tej choroby pierwsze plamy pojawiające się na liściach są okrągłe lub owalne, barwy brązowej, niekeiedy otoczone żółtą obwódką. Z czasem plamy na liściach leszczyny się powiększają i mogą ze sobą zlewać. W miejscach powstawania plam, na górnej stronie liścia, widać czarne punkty zarodnikowania grzyba.

    Podobnie jak w przypadku walki z mączniakiem prawdziwym na leszczynie, należy wygrabiać i usuwać porażone liście, podczas podlewania wodę lać bezpośrednio na ziemię, tak aby nie zraszać liści, a także unikać nadmiernego zagęszczenia krzewów. W ochronie leszczyny przed plamistością liści wykonuje się 2- 3 opryski w odstępach co 10 dni przy wykorzystaniu fungicydów: Discus 500 WG, Dithane NeoTec 75 WG, Topsin M 500 SC. Można je używać na przemian z wybranym biopreparatem o działaniu grzybobójczym.

    Szkodniki leszczyny


     Leszczyny są krzewami stosunkowo łatwymi w uprawie, mogą być jednak atakowane przez liczne szkodniki uszkadzające liście, pędy oraz owoce leszczyny, czyli orzechy laskowe. Oto opisy najczęściej występujących szkodników leszczyny, takich jak mszyce, przędziorki czy chrząszcz - słonkowiec orzechowiec, oraz metody ochrony leszczyny przed tymi szkodnikami.

    Orzechy laskowe są przysmakiem wiewiórek.
    Wiewiórka jest gryzoniem podlegającym
    całkowitej ochronie, dlatego nie możemy
    jej zwalczać na terenie ogrodu.

    Jeżeli posiadamy działkę na terenach przyleśnych, wraz z leszczyną do naszego ogrodu mogą zawitać wiewiórki, chętnie podjadające orzechy. Trudno jednak wiewiórki traktować jako szkodniki leszczyny, gdyż są to bardzo lubiane zwierzęta. W Polsce wiewiórki podlegają całkowitej ochronie, pozostaje zatem jedynie cieszyć się, że tacy goście odwiedzają nasz ogród, a uprawiając leszczynę, możemy pomóc im zgromadzić zapasy na przetrwanie zimy i cieszyć się z możliwości obserwowania tych zwierząt.





    Słonkowiec orzechowiec to chrząszcz
    o charakterystycznym, bardzo długim ryjku.
    Jego larwy rozwijają się wewnątrz orzechów laskowych.
    Spośród owadów żerujących na leszczynie, za najbardziej szkodliwego uważany jest słonkowiec orzechowiec (Curculio nucum). Jest to chrząszcz o charakterystycznym, bardzo długim ryjku. Dorosłe chrząszcze żerują do wiosny do lata w pąkach i na liściach leszczyny. W dojrzewających orzechach samice chrząszcza składają jaja. Wylęgające się z nich larwy rozwijają się wewnątrz orzechów, wyjadając ich zawartość, w wyniku czego orzechy nie rozwijają się w pełni. Dojrzałe larwy opuszczają orzechy, pozostawiając dziurę w skorupce orzecha, a następnie schodzą do gleby, gdzie zimują i się przepoczwarzają. Uszkodzone orzechy laskowe nie nadają się do spożycia. Opryski przeciwko temu szkodnikowi wykonuje się wiosną, w okresie żerowania chrząszczy na liściach, zanim zdążą złożyć jaja.

    Larwy słonkowca wyjadają wnętrze orzechów,
    pozostawiając w nich swoje odchody.
    Objawem widocznym na zewnątrz jest dziura
    pozostawiona przez wychodzącą larwę.
    Do oprysków można użyć jeden z preparatów: Decis 2.5 EC, Fastac 100 EC, Calypso 480 EC lub gotowy do użycia Spruzit Spray na szkodniki AL. Należy jednak pamiętać, że
    skuteczność oprysków bywa ograniczona, gdyż zwalczają one tylko dorosłe chrząszcze żerujące na roślinie. Tymczasem ich larwy w glebie mogą przebywać nawet do dwóch lat i w kolejnym roku chrząszcze znowu mogą się pojawić. Dlatego z reguły opryski trzeba powtarzać corocznie.

    Kolejnym chrząszczem żerującym na leszczynie jest susówka leszczynowa (Haltica brevicollis). Chrząszcze żerowanie rozpoczynają wiosną - na przełomie kwietnia i maja, w pąkach i rozwijających się liściach. Efektem ich bytowania są liczne, nieregularne dziury wygryzione w liściach leszczyny. W tym czasie samice składają jaja na spodniej stronie liści, a na przełomie wiosny i lata z tych jaj wylęgają się larwy. Mogą one znacznie bardziej ogołacać liście, z których nieraz pozostaje jedynie unerwienie. W lipcu larwy schodzą do gleby, gdzie się przepoczwarzają, a od sierpnia możemy obserwować kolejne pokolenie chrząszczy. Aby zapobiec ogołacaniu liści przez susówkę leszczynową, po zauważeniu objawów bytowania chrząszczy lub ich larw, w warunkach uprawy amatorskiej, należy przeprowadzić oprysk jednym z preparatów wymienionych wyżej do zwalczania słonkowca orzechowca.

    Wielkopąkowiec leszczynowy uszkadza pąki liściowe,
    powodując ich nabrzmiewanie i zasychanie.
    Na leszczynie może też żerować szpeciel wielkopąkowiec leszczynowy (Phytoptus avellanae), powodujący powiększenie i usychanie pąków liściowych. Aby ograniczyć występowanie tego szkodnika leszczyny, wiosną jeszcze przed kwitnieniem krzewów, należy usuwać zaatakowane jesienią pąki. Wówczas usuniemy je wraz ze szkodnikami, nie dopuszczając aby szpeciele opuściły pąki i dokonały kolejnych zniszczeń na roślinach. Jeżeli nie uda się usunąć porażonych pąków, w kwietniu, w czasie gdy szpeciele opuszczają pąki i przechodzą na liście, należy wykonać oprysk preparatem Karate Zeon 050 CS.

    Kolejny szkodnik leszczyny to przędziorek leszczynowiec (Eotetranychus coryli), powodujący powstawanie żółtawych, a z czasem brązowiejących plamek na liściach, ograniczonych nerwami. Po zauważeniu pierwszych objawów bytności przędziorków, należy wykonać dwa opryski, w odstępach 7-10 dni, preparatem przędziorkobójczym. W tym wypadku również można użyć środka Karate Zeon 050 CS.

    W ostatnich latach na leszczynie coraz częściej pojawia się też misecznik śliwowiec (Parthenolecanium corni), bardziej chyba znany jako szkodnik śliw. Niestety jest to również szkodnik leszczyny. Żerując na pędach leszczyny, misecznik powoduje zasychanie liści oraz zahamowanie wzrostu pędów. Dodatkowo liście mogą być pokryte lepką spadzią wydzielaną przez larwy misecznika. Najlepszym terminem zwalczania tego szkodnika jest okres jesienno-zimowy, gdy na krzewach nie ma liści. W dzień, kiedy temp. powietrza wynosi 12-15°C, należy przeprowadzić oprysk środkiem zawierającym olej parafinowy, np. Promanal 60 EC. W ten sposób dość skutecznie zniszczymy zimujące stadium szkodnika i unikniemy konieczności ochrony chemicznej w okresie wegetacji. Jeżeli zaniechaliśmy tego zabiegu, wówczas w okresie od końca czerwca do połowy lipca (gdy żerują larwy pierwszego stadium) leszczyny można opryskać wygodnym do użycia, gotowym preparatem w spraju Provado Plus AE. Do zwalczania misecznika śliwowca przeznaczony jest też preparat Bulldock 025EC oraz Fastac 100 EC.

    Podobnie jak wiele innych roślin, leszczyna pospolita może być też atakowana przez mszyce. Mszyca zdobniczka leszczynowa (Myzocallis coryli) jest pluskwiakiem, który szczególnie licznie obsiada liście leszczyn od spodniej strony. Mszyce wysysają z roślin soki, powodując liczne deformacje liści, a także hamując wzrost krzewów. Podczas żerowania wydzielają też lepką ciecz (tzw. rosę miodową) przyczyniając się do powstawania czarnego nalotu na liściach i pędach leszczyny. Do zwalczania mszyc na leszczynie można posłużyć się jednym z wymienionych już wcześniej preparatów: Provado Plus AE lub Fastac 100 EC. Osoby unikające stosowania chemicznych środków ochrony roślin, w walce z mszycami mogą sięgnąć po oparty na składnikach naturalnych preparat Agricolle.

    (Artykuł i zdjęcia z serwisu: poradnikogrodniczy.pl )


    O leszczynie można również poczytać na stronach:


    www.leszczyna.org.pl

    www.podrb.pl/uprawa-leszczyny

    wtorek, 1 grudnia 2015

    Ogród: Ciemiernik ogrodowy - uprawa, rozmnażanie, gatunki i odmiany

    Ciemiernik biały (Helleborus niger)
    to najczęściej uprawiany ciemiernik kwitnący zimą

    Ciemiernik (Helleborus) to mrozoodporna bylina należąca do rodziny Jaskrowatych (Ranunculaceae). To co wyróżnia ciemierniki i decyduje o ich ogromnej atrakcyjności, to nietypowy zimowy termin kwitnienia. Spośród kwitnących zimą ciemierników najbardziej znany jest ciemiernik biały, zwany Różą Bożego Narodzenia. Pod nazwą ciemiernik ogrodowy, skupia się zaś formy mieszańcowe ciemierników, otrzymane przez hodowców.

    Ciemierniki ożywiają ogród niezwykłymi barwami swoich kwiatów od połowy zimy aż do wiosny. Na mocnych wzniesionych pędach rosną białe kubkowate lub talerzykowate kwiaty, podbarwione zielenią lub purpurą. Liście są podzielone na 3 do 7 lub więcej owalnych lub lancetowatych listków o długości 10 do 20 cm. Najefektowniej ciemierniki prezentują się posadzone w grupach pomiędzy krzewami lub pod drzewami. Są doskonałe do nasadzeń naturalistycznych. Mniejsze gatunki ciemiernika mogą znaleźć miejsce na skalniaku. Można je też uprawiać w pojemnikach na tarasach i balkonach oraz podpędzać aby zimą zdobiły mieszkania.

    Uwaga! Wszystkie części ciemierników są trujące. Choć związki w nich zawarte używane są do produkcji leków, to jednak bezpośrednie spożycie roślin grozi zatruciem. Również ich sok może powodować niemiłe skutki w postaci pęcherzy na skórze. Dlatego też prace pielęgnacyjne przy ciemiernikach wykonuj zawsze w rękawicach.

     

    Ciemiernik ogrodowy - uprawa

    Pod uprawę ciemiernika w ogrodzie wybierz miejsce ciepłe, zaciszne i osłonięte przed wysuszającymi zimowymi wiatrami. Stanowisko musi być lekko ocienione lub cieniste. Doskonale będzie w otoczeniu krzewów lub pod drzewami.

    Gleba powinna być żyzna, gliniasta, wapienna. Konieczna jest dbałość o utrzymanie stałej umiarkowanej wilgotności gleby. Raz do roku rośliny zasil nawozem wieloskładnikowym lub jesienią rozłóż wokół nich warstwę dobrze przekompostowanego obornika.

    Do zabiegów specjalnych wykonywanych w uprawie ciemierników należy zaliczyć usunięcie tuż przed porą kwitnienia najstarszych liści aby umożliwić pojawiającym się kwiatom lepszy dostęp promieni słonecznych.

    Uwaga! Ciemiernik źle znosi przesadzanie, potrzebuje długiego okresu czasu aby się zaaklimatyzować na nowym miejscu.

     

    Rozmnażanie ciemiernika

    Utrzymanie cech odmian ogrodowych ciemiernika jest możliwe tylko przy rozmnażaniu wegetatywnym, tj. przez podział karp. Gatunki możemy natomiast rozmnażać również z nasion.
    Rozmnażanie ciemiernika przez podział: najsilniej rozrośnięte karpy podziel w maju (zaraz po kwitnieniu) lub w okresie od sierpnia do września (gdy młode liście będą już duże i ciemnozielone). Z jednej kępy możesz uzyskać zaledwie 2 lub 3 rośliny potomne. Każda część po podziale musi mieć co najmniej 2 lub 3 pączki i od 3 do 5 liści. Uzyskane rośliny posadź najpierw do pojemników, a dopiero po roku wysadź na miejsce stałe (prawdopodobnie zakwitną już najbliższej zimy). W uprawie młodych roślin szczególnie ważne jest utrzymanie stałej wilgotności gleby.
    Rozmnażanie ciemiernika z nasion: nasiona zbiera się od maja do czerwca. Wysiej je zaraz po zbiorze do doniczek zagłębionych w osłoniętym miejscu w ogrodzie lub bezpośrednio do gruntu. Siewki pojawią się dopiero wiosną następnego roku (po około 9 do 10 miesiącach). Po raz pierwszy zakwitną nie szybciej niż po 3 latach od wysiewu.
     

    Ciemiernik - gatunki i odmiany ogrodowe

    Ciemiernik biały Ciemiernik biały Helleborus niger
    Jest to gatunek ciemiernika najłatwiej dostępny i najczęściej uprawiany w naszym kraju. Dorasta do 30 cm wysokości. Jest rośliną zimozieloną o dużych skórzastych liściach. Dlaczego biały skoro w nazwie łacińskiej jest niger, czyli czarny? Otóż ciemne są korzenie tej rośliny. Białe lub lekko różowe są kwiaty i dlatego dla odróżnienia od innych odmian ciemierników nazwa polska nie jest dosłownym tłumaczeniem z łaciny. Z reguły kwiaty pojawiają się na przedwiośniu i pozostają na roślinie do kwietnia, a czasem nawet do maja. To właśnie ciemiernik biały jest zwany Różą Bożego Narodzenia. Najczęściej tylko u tej odmiany zdarza się że ona rozwija pierwsze kwiaty już nawet późną jesienią lub zimą. Pod warunkiem, oczywiście, tylko gdy nie ma silnych mrozów a dni są wystarczająco słoneczne. Gatunek ten wymaga gleb próchniczych, przepuszczalnych. Źle rośnie na glebie ciężkiej, wilgotnej, źle znosi również uszkodzenia korzeni, dlatego nie powinien być zbyt często przesadzany. Jest to gatunek ciemiernika najłatwiej dostępny i najczęściej uprawiany w naszym kraju. Dorasta do 30 cm wysokości. Jest rośliną zimozieloną o dużych skórzastych liściach. Dlaczego biały skoro w nazwie łacińskiej jest niger, czyli czarny? Otóż ciemne są korzenie tej rośliny. Białe lub lekko różowe są kwiaty i dlatego dla odróżnienia od innych odmian ciemierników nazwa polska nie jest dosłownym tłumaczeniem z łaciny. Z reguły kwiaty pojawiają się na przedwiośniu i pozostają na roślinie do kwietnia, a czasem nawet do maja. To właśnie ciemiernik biały jest zwany Różą Bożego Narodzenia. Najczęściej tylko u tej odmiany zdarza się że ona rozwija pierwsze kwiaty już nawet późną jesienią lub zimą. Pod warunkiem, oczywiście, tylko gdy nie ma silnych mrozów a dni są wystarczająco słoneczne. Gatunek ten wymaga gleb próchniczych, przepuszczalnych. Źle rośnie na glebie ciężkiej, wilgotnej, źle znosi również uszkodzenia korzeni, dlatego nie powinien być zbyt często przesadzany.


    Ciemiernik cuchnący Helleborus foetidus

    Gatunek zimozielony, pochodzący z płd.-zachodniej Europy. Jego zapach jest drażniący dla ludzi. Może osiągać wysokość do ponad poł metra. Kwiaty, zebrane w szczytowe wiechy, są kuliste, dzwonkowate, jasnozielone z purpurowymi brzegami. Kwitnie od lutego do czerwca. Nie ma wysokich wymagań. Jest doskonały do nasadzeń naturalistycznych. Na stanowiskach półcienistych często samoczynnie się rozsiewa.





     Ciemiernik czerwieniejący Helleborus atrorubens
    Jest gatunkiem niskim, nie przekraczającym 20 cm wysokości. W naturze występuje na Bałkanach. Liście i pędy są sezonowe, przebarwione na purpurowo. Purpurowe kwiaty można podziwiać od późnej zimy do wiosny.  

    Ciemiernik korsykański Helleborus argutifolius
    Gatunek dorastający do 50 cm wysokości. Żółtawo-zielone kwiaty rozwijają się od lutego do kwietnia. Ciemierniki korsykańskie mogą rosnąć na słońcu, ale lepiej czują się w półcieniu, w miejscu umiarkowanie wilgotnym. Podobnie jak inne gatunki, lubią ziemię próchniczną, przepuszczalną i wapienną. Wprawdzie są odporne na niską temperaturę, ale za to wrażliwe na mroźne, wysuszające wiatry. Dlatego na zimę, zwłaszcza bezśnieżną, lepiej je okryć cienką warstwą gałązek świerkowych. W łagodne zimy liście ciemierników nie opadają, lecz pozostają na nich zielone aż do wiosny.

    Ciemiernik wschodni Helleborus orientalis


    Gatunek ten w stanie naturalnym rośnie w Turcji, Bułgarii, Grecji i na Kaukazie. Roślina o zimozielonych liściach, złożonych dłoniasto, o średnicy nawet do 45 cm, wyrasta do ponad 50 cm wysokości. Kwiaty o średnicy 7 cm w pąkach zwisające, potem wyprostowane, mają barwę jasnoróżową, czerwoną lub białą w odcieniach. W zależności od warunków pogodowych zakwita wczesną wiosnę albo nawet już w okresie zimowym.



    Gdzie posadzić ciemierniki?

    Ciemierniki mogą rosnąć w przydomowych ogródkach, a także w doniczkach na tarasie lub balkonie. Ze względu na długowieczność i niskie wymagania pielęgnacyjne nadają się do obsadzania dużych rabat. Ciemierniki można sadzić samodzielnie (co najmniej 3 - 4 rośliny w rozstawie 40 - 50 cm) lub w towarzystwie innych roślin, które mają podobne wymagania. Bardzo dobrze będą się czuły na zacienionych rabatach, pod drzewami oraz wokół pni drzew.

    Ciemierniki w dobrym sąsiedztwie

    Ciemierniki można posadzić wokół powojnika alpejskiego (Clematis alpina), glicynii (Wisteria), wawrzynka (Daphne), kaliny (Viburnum). Byliny te będzie skutecznie przysłaniały mniej atrakcyjne podstawy innych roślin. Ciemiernika można również posadzić wśród cebulicy syberyjskiej (Scilla siberica), przylaszczki pospolitej (Hepatica nobilis), barwinka pospolitego (Vinca minor), szczawika (Oxalis). Niższe gatunki ciemiernika cuchnącego czy czerwonawego można posadzić na niezbyt nasłonecznionych skalniakach.

    Gatunki i odmiany ciemierników


    Gatunek

    Odmiana

    Kwitnienie

    Wysokość

    Kolor kwiatów
    Ciermiernik biały (H. niger) 'Praecox'
    'Christmas Carol'
    I - V 30 cm biały, różowiejący w miarę rozwoju
    Ciemiernik wschodni
    (H. orientalis)
    'Spring Beauty'
    'Atrorubens'
    'Picotee Strain'
    'Blue Lady'
    'Red Lady'
    'Yellow Lady'
    XI - IV 50 cm biały, wiśniowy,
    różowy, brzeg wiśniowy,
    ciemno-wiśniowy,
    ciemno-czerwony,
    żółty nakrapiany brązem
    Ciemiernik cuchnący
    (H. foetidus)

    II - VI 50 cm jasnozielony z czerwonym brzegiem
    Ciemiernik czerwonawy
    (H. purpurascens)

    II - IV

    purpurowy, czerwonawy, zielonkawy wewnątrz
    Ciemiernik korsykański
    (H. argutifolius)

    II - IV 50 cm żółto-zielony
    Ciemiernik niebieskawy
    (H. lividus)
    'Purple Rose' III - V 50 cm purpurowy, nakrapiany
    Ciemiernik ogrodowy (Helleborus × hybridus) ‘White Spotted Lady’, ‘Ashwood Garden Hybrids’ ‘Double Vision’ ‘Yellow Lady’ XI - IV 50 - 70 cm biały, jasno-żółte, różowy, purpurowy, ciemnobordowy, nakrapiany, podwójne




    (Artykuł na podstawie stron: http://poradnikogrodniczy.pl/ciemiernik.php oraz www.zielonyogrodek.pl/ciemierniki-zimowe-kwiaty )

    wtorek, 24 listopada 2015

    Dom: Fiołek afrykański - uprawa i pielęgnacja

    Fiołki afrykańskie swym wyglądem przypominają „bukiet w doniczce”.  Delikatne kwiaty otaczają  ciemnozielone liście, gdybyśmy  ucięli je wraz z liśćmi i przewiązali jedynie wstążeczką otrzymalibyśmy malutki bukiecik idealny do wręczenia na urodziny , imieniny czy inne święto.

    Fiołek afrykański jest nazywany także SaintPaulia, nazwano go tak na cześć barona Walteran von Saint Paul St Claire, odkrył on  roślinę pod koniec dziewiętnastego wieku w górach w Afryce Południowej.


    Oryginalny gatunek ma kwiaty w kolorze ciemnoniebieskim , ale dzięki pracy hodowców mamy, także kwiaty o barwach:  czerwonej, białej, różowej i fioletowej.

    Uprawa

    Stanowisko – miejsce dobrze oświetlone, ale bez bezpośredniego nasłonecznienia. Kwiatek dobrze czuje się, także w cieniu.

    Podlewanie –  lejemy wodę na podstawkę, skąd roślina pobiera ją poprzez korzenie, dlatego doniczka musi mieć dużo dziur w podstawie. Wylewamy nadmiar wody. Nie wolno zalać rośliny, ani pozostawiać wody na liściach czy kwiatach. Jeżeli krople wody pozostaną na fiołku to ulegnie on poparzeniu słonecznemu lub zaatakuje go mączniak. Latem co trzy tygodnie dodajemy do wody płynny nawóz. Kwiatek lubi duża wilgotność powietrza, ale nie wolno go opryskiwać wodą czy pozwolić, aby podlał go deszcz.

    Podłożeziemia uniwersalna lub torfowa.

    Pielęgnacja -  Zwiększamy wilgotność wokół fiołka stawiając doniczkę na podstawce z kamykami na dno, której wlewamy wodę. Woda nie dotyka do rośliny. W przypadku zakurzenia liści kwiatka czyścimy je suchym pędzelkiem. Nie używamy mokrej szmatki ani nabłyszczacza.  
    Fiołek dobrze czuje się w łazience, gdzie jest dużo pary wodnej. Roślinę można, też wystawić na balkon tuż po deszczu na kilka minut,  wtedy jest bardzo dużo wilgoci w powietrzu. Roślinę przesadzamy raz do roku, szczególnie wtedy, gdy liście są małe i skupione. Usuwamy przekwitnięte i chore kwiaty oraz chore liście.

    Rozmnażanie -  rozmnażamy z liści, urywamy pojedynczy listek z ogonkiem i wsadzamy do wody, szybko się ukorzenia. Rośliny zakwitają po około sześciu miesiącach. Nie różnią się od rośliny matecznej. Można, także rozmnażać wysiewając z nasion. Jeżeli chodzi o rozmnażanie z liścia, to wyrośnie z niego kilka odnóżek o mniej więcej czterech listkach i własnych korzonkach. Należy je, gdy podrosną oderwać od listka i wsadzić do oddzielnych doniczek.

    Błędy w uprawie


    Gdy liście oraz kwiaty gniją, roślina ma nadmiar wody, lub została spryskana. Ziemia musi przeschnąć, usuwamy chore części kwiatka. Potem podlewamy rzadziej i wlewamy wodę na podstawkę, wylewając jej nadmiar.
    Jeżeli liście są drobne i skupione, należy przesadzić roślinę.
    Gdy liście bledną, należy roślinę dokarmić nawozem, lub przestawić w mniej nasłonecznione miejsce.
    Jeżeli kwiatek jest zdrowy, ale nie kwitnie trzeba zacząć dokarmiać i zapewnić roślinie sześciotygodniowy okres spoczynku, w chłodniejszym miejscu i przez jakiś czas nie podlewać. Po takim odpoczynku Fiołek obficie zakwitnie.
    Gdy fiołek ma mało kwiatów i są one wyciągnięte, to oznacza, że w zeszłym roku zbyt obficie zakwitł. Należy usunąć kwiaty i zacząć nawozić roślinę.
    Jeżeli liście i kwiaty opadają w dół i mamy wrażenie, że więdną to oznacza, że roślina potrzebuje wody, szybkiego podlania.


    Zakup rośliny

    Kupujemy zdrową roślinę o ciemnozielonych liściach i wielu pąkach gotowych do zakwitnięcia. Unikamy kwiatów, które mają liście zniekształcone czy z oznakami gnicia.
    Fiołki są niedużych rozmiarów, dlatego bardzo ładnie wyglądają posadzone razem w dużej okrągłej donicy czy misie. Nie muszą być tego samego koloru.

    (Artykuł i zdjęcia ze strony swiatkwiatów.pl, autor: Agnieszka Krakowiak )

    wtorek, 17 listopada 2015

    Targi Sadownictwa i Warzywnictwa HORT-TECHNIKA 27 i 28 listopada 2015 w Kielcach


    Po sukcesie Międzynarodowych Targów Techniki Rolniczej AGROTECH, odbywających się od 21 lat, Targi Kielce zdecydowały o organizacji wydarzeń, które stanowić będą uzupełnienie oferty skierowanej do środowiska producentów owoców  i warzyw oraz hodowców ryb śródlądowych.

    Targi Sadownictwa i Warzywnictwa HORT-TECHNIKA oraz Targi Rybactwa Śródlądowego, odbędą się od 27 do 28 listopada 2015 r., a ekspozycji sprzętu, wyposażenia, oferty usług i szkoleń, towarzyszyć będą pokazy i warsztaty z zakresu przetwórstwa na poziomie gospodarstwa.
     

    Zakres branżowy HORT-TECHNIKA:

    • maszyny: ciągniki, podnośniki, ładowarki, wózki widłowe, platformy sadownicze, do sortowania owoców i warzyw, opryskiwacze, siewniki, rozsiewacze nawozów, chwastowniki, maszyny uprawowe, kosiarki, kosy, podkaszarki, aeratory mechaniczne, spalinowe, elektryczne, kultywatory spalinowe i elektryczne, odkurzacze ogrodowe, rozdrabniacze do gałęzi, myjki ciśnieniowe, piły łańcuchowe spalinowe i elektryczne, akcesoria do silników (oleje, smary, itp.) biologiczne oraz chemiczne środki ochrony roślin
    • narzędzia i sprzęt: do uprawy gleby, do pielęgnacji roślin i terenów zielonych, przyrządy do sadzenia,
    • torfy i podłoża: do upraw, keramzyt, wełna mineralna
    • szklarnie i tunele foliowe: budynki szklarniowe, konstrukcje, materiał okrywowy, folie, szkło, tworzywa sztuczne, zasłony cieniujące, urządzenia do nawadniania, i fertygacji, mieszalniki, urządzenia dozujące do nawozów, urządzenia, do uzdatniania i filtrowania wody, zbiorniki, rury, kroplowniki, linie kropkujące, urządzenia sterujące, kontrolne i pomiarowe, urządzenia klimatyzacyjne, systemy grzewcze i chłodnicze, systemy do wentylacji i wymiany powietrza, komputery klimatyczne, sterowniki, oprogramowanie komputerowe, urządzenia pomiarowo-kontrolne,
    • akcesoria pomocnicze: donice (plastikowe), palety, multiplety, włókniny, i folie wyścielające, i okrywające, podpory, klipsy, łuki, zapinki, tabliczki i etykiety, siatki ochronne i podtrzymujące, sprzęt i urządzenia do pracy w szklarni, opakowania dla ogrodnictwa,  
    • nawadnianie: pompy, hydrofory, zbiorniki, węże nawadniające(perforowane), dysze opryskowe i nawadnianie kropelkowe, armatura i osprzęt sterujący
    • chemia ogrodowa: nawozy stałe, płynne, oraz komposty, środki ochrony roślin, preparaty, pestycydy, środki do pielęgnacji,
    • odzież i obuwie do prac ogrodniczych
    • preparaty do higieny sanitarnej
    • samochody dostawcze
    • usługi budowlane – projektowanie i budowa wielkogabarytowych obiektów magazynowych
    • usługi informatyczne dla firm
    • wydawnictwa branżowe

    Informacje dla zwiedzających:

    Ceny biletów wstępu:
    • wstęp wolny po zarejestrowaniu się

      wstęp bez rejestracji:
    • normalny: 10 zł
    • ulgowe dla grup zorganizowanych młodzieży szkolnej i studenckiej powyżej 15 osób (opiekun bezpłatnie): 5 zł/1 os.

    Ceny biletów parkingowych:
    • samochody osobowe: 5 zł
    • autokary: bezpłatnie

    Cena katalogu: 10 zł
    Cena katalogu w wysyłce pocztowej po zakończeniu targów (obejmuje koszty wysyłki): 25 zł 

    Godziny otwarcia targów:
    27.11.2015: 10.00-17.00
    28.11.2015:   9.00-16.00

    Szczegóły na stronie: www.targikielce.pl/pl/hort-technika


    niedziela, 15 listopada 2015

    Targi Sadowniczo-Warzywnicze VEGE FRUIT EXPO 24-25 listopada 2015 w Lublinie



    W dniach 24-25 listopada 2015 roku, w samym centrum polskiego sadownictwa-Lublinie, odbędzie się pierwsza edycja Targów Sadowniczo-Warzywniczych VEGE FRUIT EXPO. Nie ma  lepszego miejsca do organizacji Targów o tematyce sadowniczej, niż stolica Lubelszczyzny - regionu, który jest największym producentem owoców miękkich na świecie. Na Lubelszczyźnie  funkcjonuje 35 grup producentów owoców i warzyw, a wśród nich LubApple, jeden z największych producentów jabłek na rynku światowym. Targi Vege-Fruit Expo spełniają wszelkie przesłanki ku temu aby stać się  w przyszłości jednym z najważniejszych miejsc spotkań branży sadowniczej w Europie.

    Targom VEGE FRUIT EXPO towarzyszyć będzie szereg bezpłatnych konferencji z udziałem polskich
    i zagranicznych ekspertów, którzy zaprezentują nowości z zakresu środków ochrony roślin, nawozów, także ekologicznych. Będzie można również wziąć udział w wykładach na temat nowych technologii  uprawy owoców miękkich  i poprawy ich wydajności. Podczas konferencji będzie można dowiedzieć się także o sposobach zastosowania systemów informatycznych i dronów w sadownictwie i ogrodnictwie.

    VEGE FRUIT EXPO to również możliwość zapoznania się z kompleksową  ofertą ponad 80 firm, które mają w swoim asortymencie wszystko czego potrzebuje nowoczesny sadownik i ogrodnik, a więc nasiona, sadzonki, środki ochrony roślin, nawozy, tunele, konstrukcje sadownicze, sprzęt do nawadniania, wyposażenie szklarni, systemy przeciwprzymrozkowe i przeciwgradowe,  opryskiwacze, glebogryzarki, pielniki, kosiarki sadownicze, kombajny do zbioru owoców , platformy sadownicze, opakowania, skrzyniopalety, palety, rębaki, chłodnie, wózki widłowe, ciągniki sadownicze, sprzęt do przetwórstwa a także systemy informatyczne. Jedną z atrakcji imprezy będą pokazy sprzętu sadowniczego.

    Targi VEGE FRUIT EXPO  są objęte patronatem najważniejszych instytucji z branży, m.in. Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Związku Sadowników Rzeczypospolitej Polskiej, Towarzystwa Rozwoju Sadów Karłowych, Krajowego Związku Grup Producentów Owoców i Warzyw oraz Krajowej Unii Producentów Soków.

    Targi VEGE FRUIT EXPO odbędą się w dniach 24-25 listopada w godzinach od 9.00 do 17.00 na terenie Targów Lublin S.A., ul. Dworcowa 11.

    Wstęp na Targi jest bezpłatny.


    Zakres tematyczny:
    · maszyny dla sadownictwa, warzywnictwa i szkółkarstwa,

    · nasiona, sadzonki, drzewka owocowe,

    · biologiczne oraz chemiczne środki ochrony roślin,

    · nowoczesne nawozy dolistne i doglebowe,

    · nawozy ekologiczne i stymulatory wzrostu,

    · preparaty do higieny sanitarnej,

    · urządzenia chłodnicze i usługi z nimi związane,

    · maszyny do sortowania i pakowania,

    · elementy konstrukcji przeciwgradowych,

    · podpory, siatki,

    · pojemniki, palety, skrzyniopalety,

    · akcesoria ogrodnicze,

    · urządzenia mechaniczne do profesjonalnych prac w sadzie i w polu,

    · maty, kostki z wełny mineralnej,

    · specjalistyczne środki transportu,

    · usługi budowlane – projektowanie i budowa wielkogabarytowych obiektów magazynowych,

    · usługi informatyczne dla firm.

    Szczegóły na stronie: www.vegefruit.targi.lublin.pl/pl/76/program_konferencji

    środa, 11 listopada 2015

    Nowy NIŻSZY cennik wysyłek w sklepie internetowym



    Zapraszamy do zapoznania się
    z nowym niższym cennikiem wysyłek
    w sklepie internetowym:

     



      Waga paczki   Poczta Polska
    Paczka ekonomiczna
    przedpłata
    Poczta Polska
    Paczka priorytetowa
    przedpłata
    Poczta Polska
    Paczka pobraniowa
    płatne przy odbiorze
     do 1kg 9,50 zł 11 zł 15,50 zł
    1-2kg 11 zł 13 zł 17 zł
    2-5kg 13 zł 14,50 zł 19 zł

      







    Dostawa paczek ekonomicznych to 3 do 5 dni, paczek priorytetowych oraz pobraniowych
    to 2 do 3 dni.



      Waga paczki             Kurier DPD   
    przedpłata
    Kurier DPD
    pobranie
    płatne przy odbiorze
    do 10kg 15 zł 20 zł
    od 10 do 30kg 18 zł 23 zł
    30,1- 60kg 36 zł 41 zł
    60,1-90kg 54 zł 59 zł










    Dostawa przesyłek kurierskich to 1 do 2 dni.


    Przy zamówieniach powyżej 1000 zł wysyłka na koszt sklepu internetowego

    (dotyczy paczek do 30kg).



    Szczegóły na stronie: www.sadownictwo.co/DOSTAWA

     

    czwartek, 5 listopada 2015

    Winorośl - o uprawie i pielęgnacji



    Winorośl jest coraz częściej uprawiana w Polsce. Zagościła w naszych przydomowych ogrodach jak również na plantacjach towarowych. Poniżej prezentujemy krótki artykuł o jej uprawie.
     
     Czy i gdzie sadzić.
    Winorośl jest rośliną, która najlepiej rośnie i plonuje w klimacie śródziemnomorskim. Żeby uzyskać zadowalające efekty uprawy w polskim klimacie, należy jej zapewnić odpowiednie warunki. Winna latorośl wymaga ciepłych i dobrze nasłonecznionych stanowisk, osłoniętych od silnych i zimnych wiatrów. Ponadto należy zwrócić uwagę, aby stanowisko przeznaczone do uprawy nie znajdowało się w rejonie zastoiska mrozowego.
    Najlepsze warunki do uprawy winorośli w naszym klimacie można zapewnić pod stałymi osłonami, takimi jak nieogrzewane szklarnie i tunele foliowe (niedemontowane na zimę). W Polsce pod osłonami można z powodzeniem uprawiać odmiany deserowe winorośli właściwej (Vitis vinifera) od tych najwcześniejszych do średnio późnych (SAT poniżej +3000°C) i o odporności na mróz przekraczającej -14°C.

    Dobre warunki do uprawy panują również na stanowiskach umiejscowionych w bezpośredniej bliskości południowych i zachodnich ścian zabudowań. Pojemność cieplna ścian, tzn. nagrzewanie się ścian w ciągu dnia i oddawanie ciepła nocą powoduje, że temperatura przy ścianach jest kilka stopni wyższa niż w otwartym terenie. W wielu przypadkach ciepło oddawane przez ściany może zneutralizować wiosenne przymrozki nawet do -5°C. W cieplejszych rejonach Polski krzewy odmian o odporności na mróz przekraczającej -24°C ÷ -25°C wysadzone pod ścianami można pozostawić bez okrycia na zimę.
    W ogrodzie lub w polu, gdzie są trudniejsze warunki (niższe temperatury oraz silniejsze wiatry), najlepiej sadzić krzewy w szpalerach ukierunkowanych północ – południe. Krzewy prowadzimy przy drutach, odmiany deserowe w formie sznura skośnego, natomiast odmiany przerobowe w formie Guyota jedno bądź dwuramiennego. Tak prowadzone krzewy można łatwo zabezpieczyć na zimę.
    Winorośl można sadzić również przy pergolach. Tak sadzimy odmiany najodporniejsze, które wytrzymują mrozy przekraczające -27°C.

    Co i po co sadzić.
    Jeżeli zdecydowaliśmy się na posadzenie krzewów winorośli, nasuwa się pytanie, ile ich wysadzić i jakie walory użytkowe powinny one posiadać.
    Odmiany deserowe nadają się tylko do spożycia na surowo. Mają duże grona i jagody najczęściej o ścisłym, chrupiącym miąższu. Nie można z nich robić wina, bo mają zbyt mało kwasów i cukru, a ścisły chrupiący miąższ zawiera zbyt mało moszczu (soku). Zazwyczaj dla zapewnienia świeżych winogron dla 4 – 5 osobowej rodziny i jej gości wystarcza 10 – 14 krzewów kilku odmian.
    Odmiany uniwersalne nadają się do spożycia na surowo, ale można z nich zrobić soki, wina stołowe i deserowe. Mają często duże grona i duże jagody o soczystym miąższu i zawartości cukru i kwasów w moszczu zbliżonej do odmian przerobowych. Często są wysadzane na niewielkich działkach na pergolach lub pod ścianami, gdzie nie ma miejsca na posadzenie większej ilości krzewów.
    Odmiany przerobowe (winne) zazwyczaj mają nieduże grona o średnich lub małych soczystych jagodach. Moszcz ma więcej cukru i kwasów niż w przypadku odmian deserowych. Odmiany te służą przede wszystkim do wyrobu wina lub soków. Jagody odmian przerobowych są zazwyczaj bardzo smaczne, można je traktować również jako deserowe, jeśli nam nie przeszkadzają dosyć twarde pestki i skórki. Dojrzałość konsumpcyjną osiągają około 2 – 3 tygodnie wcześniej przed zbiorem na wino. Czternaście – piętnaście prawidłowo obciążonych plonem krzewów prowadzonych w szpalerze przy drutach to około 35l moszczu.

    Jak sadzić.
    Przy sadzeniu winorośli należy pamiętać że korzenie tej rośliny wytrzymują temperaturę do -8 ÷ -12°C, podczas gdy pozostałe części krzewu znacznie więcej. Optymalne warunki do rozwoju korzeni w naszym klimacie panują na głębokości 25 – 35 cm i taka głębokość całkowicie wystarcza, by je chronić przed mrozami w czasie bezśnieżnych zim. Krzewy posadzone zbyt płytko przemarzają, a te posadzone zbyt głęboko rosną słabo.
    Odległość w rzędach między krzewami dla mieszańców i nowych odmian V. vinifera (łoza większości takich odmian ma wszystkie pąki płodne) powinna wynosić:
    • odmiany deserowe prowadzone w formie sznura skośnego na lekkich uboższych glebach 120 cm, na żyznych 140 cm,
    • odmiany przerobowe – winne prowadzone w formie Guyota pojedynczego lub podwójnego na lekkich, uboższych glebach 110 cm, na żyznych 120cm.
    Przygotowanie gleby.
    Do przygotowania gleby pod nowe nasadzenia na działkach rekreacyjnych i w przydomowych ogrodach trudno jest wykorzystać sprzęt mechaniczny. Pozostają nam tylko szpadel i łopata.
    Prostym i skutecznym sposobem przygotowania gleby jest wykopanie rowka szerokości minimum 60 cm, głębokości 70 cm na całej długości rzędu. Przy nasadzeniach pojedynczych krzewów wystarczy dołek o wymiarach 70x70x70 cm. Przy nasadzeniach pod ścianami należy pamiętać, by środek rowka był wysunięty 20 – 30 cm poza zasięg dachu. Tym sposobem krzewy nie będą miały zbyt sucho, a ich zapotrzebowanie na wodę będą pokrywały opady atmosferyczne. Na dno wykopanego rowu lub dołka wsypujemy 20 cm co najmniej 2-letniego obornika. Należy unikać świeżego obornika, który zawiera zbyt dużo azotu, a procesy jego rozkładu powodują przemieszczanie się ziemi w rowie. Może to prowadzić do uszkodzeń młodych korzonków krzewów w pierwszym roku po posadzeniu. Gdy nie mamy obornika, można go zastąpić dobrze przefermentowanym kompostem.
    Obornik (lub kompost) przysypujemy wierzchnią warstwą ziemi bogatej w próchnicę tak, by pozostało nam miejsce na rowek lub dołek głęboki na 15 cm.
    Winorośl nie lubi kwaśnej ziemi, a zazwyczaj ziemia na naszych działkach i w ogrodach przydomowych jest lekko zakwaszona. Aby winorośl dobrze rosła, zakwaszaną glebę należy odkwasić. Na świeżo wsypaną ziemię w wykopanym rowie lub dołku na 1 krzew sypiemy garść kredy (najlepiej czystej malarskiej bez kleju). Kreda malarska nie zawiera zanieczyszczeń i nie uszkadza korzeni tak jak wapno, a jednocześnie szybko działa. Dopiero na tak przygotowanych stanowiskach sadzimy sadzonki.

    Sadzenie - sadzonki doniczkowe.
    Przy wyciąganiu z doniczki uważamy, żeby nie rozbić bryły utworzonej z ziemi i korzeni. W zagłębieniu powstałym po przygotowaniu gleby sadzimy sadzonkę wyciągniętą z doniczki. Roślinę obsypujemy ziemią tak, aby zakrywała najgrubszą część sadzonki (tę, z której została rozmnożona), aż po nowy przyrost (Rys. 1). Po obsypaniu ziemią powinno pozostać zagłębienie na około 15cm. Posadzone krzewy podlewamy. Przy każdej sadzonce w czasie sadzenia wbijamy palik długości około 2m który będzie służył do prowadzenia krzewu w następnym roku.
    Sadzenie - sadzonki szczepione (kopane).
    Sadzonki kopane długie (szczepione lub na własnych korzeniach) sadzimy podobnie jak doniczkowe. Wsypany obornik zasypujemy 15-20cm warstwą ziemi tworząc wewnątrz dołu mały kopczyk, na którym równomiernie rozłożymy korzenie sadzonki. Należy pamiętać, żeby korzenie znajdowały się na głębokości około 30cm od powierzchni ziemi. W miejscu sadzenia wbijamy palik. Roślinę umieszczamy w rowie lub dołku pochylone pod kątem około 15°. W przypadku sadzonek na własnych korzeniach młode przyrosty powinny być umieszczone około 5 cm nad poziomem gleby, a w przypadku sadzonek szczepionych miejsce szczepienia powinno być około 10 cm nad poziomem gleby. Rowek lub dołek zasypujemy do poziomu gleby (Rys. 3). Posadzone rośliny podlewamy.

    Przygotowanie na zimę.
    Przed zimą po wystąpieniu większych przymrozków oczyszczamy ziemię z liści i resztek pędów oraz obrywamy z sadzonek liście, które same nie opadły. Zasypujemy całkowicie rowek lub dołek żyzną, przepuszczalną ziemią tworząc kopczyk o wysokości około 5 - 10 cm (Rys. 2 i Rys. 4). Kopczyk uchroni sadzonki przed zalaniem wodą w czasie odwilży i wymarznięciem w zimie. Krzewy dodatkowo należy okryć gałązkami świerkowymi, które będą zimą zatrzymywać śnieg i zabezpieczać przed myszami.


    Rys. 1. Sadzenie sadzonek doniczkowych.

    Rys. 2. Zabezpieczanie na zimę sadzonek doniczkowych.

    Rys. 3. Sadzenie sadzonek szczepionych.

    Rys. 4. Zabezpieczanie na zimę sadzonek szczepionych.

    Nawożenie
    Nawozić nawozami wieloskładnikowymi lub niewielkimi ilościami dobrze przefermentowanych nawozów naturalnych. Przenawożenie nawozami z wysoką zawartością azotu powoduje zmniejszenie plonów oraz osłabienie odporności na mróz.
    Podlewanie
    Podlewać młode sadzonki w okresie suszy.
    Zabezpieczenie przed mrozem
    Przyciąć do zdrewniałej latorośli (trzeba pozostawić minimum 3-4 oczka), kopczykować lekką glebą.
    Cięcie młodych krzewów
    Wiosną, około połowy kwietnia (w zależności od temperatury), odkryć. Przyciąć do wysokości 3 - 4 oczek. Po rozwinięciu się oczek pozostawić na latorośli tylko 2 największe, resztę usunąć przez wyłamanie.
    Cięcie dorosłych krzewów
    Dorosłe krzewy wymagają silnego cięcia za względu na dużą plenność większości odmian. Słabe cięcie lub jego brak powoduje znaczne pogorszenie jakości owoców (wielkość, zawartość cukru). Krzewy należy ukształtować w odpowiednią do stanowiska formę: - otwarty grunt - sznur Guyota, forma drzewka, "parasol", sznur poziomy (kurtyna), różne rodzaje pergoli - przy ścianach - warkocz, wielopoziomowe formy Guyota, sznur skośny pochyły, forma Thomery ze stałymi ramionami. Opisów wymienionych form należy szukać w literaturze specjalistycznej.
     
     (Artykuł i ryciny ze strony: http://www.winorosl.pl/artykuly/79-poradnik-dla-pocztkujcych.html oraz http://www.winorosl.pl/artykuly/62-sadzenie-i-pielgnacja-winorosli.html, zdjęcie początkowe: zasoby internetu)

    Uprawa porzeczki czarnej, czerwonej i białej

    Porzeczki są mile widziane w każdym, nawet niewielkim ogrodzie. Wpływa na to łatwość w uprawie i szerokie zastosowanie kwaskowatych owoców. Zapewniając roślinom odpowiednie warunki, można doczekać się obfitych plonów. Dowiedz się jakie mają wymagania, jak je uprawiać i jak pielęgnować.

    Porzeczki wcześnie wchodzą w okres wegetacyjny i dają plon. Owoce porzeczki czarnej (Ribes nigrum) dojrzewają w lipcu, a porzeczki czerwonej (R. rubrum) i porzeczki białej (R. gracile) – od połowy sierpnia.
    Krzewy mają podobne wymagania względem stanowiska i podłoża. Poszczególne gatunki różnią się jednakże techniką uprawy – głównie sposobem cięcia.
    Oczywiście trzeba przy tym pamiętać, że odporność na niekorzystne warunki (niskie temperatury, choroby czy szkodniki) w dużej mierze zależy od konkretnej odmiany.

    Wymagania porzeczek

    Porzeczki powinno się sadzić na stanowiskach słonecznych, ciepłych i osłoniętych od silnych wiatrów. Krzewy są tolerancyjne względem podłoża – należy jedynie unikać gleb wapiennych i ciężkich. Optymalne podłoże jest żyzne i przepuszczalne o pH wahającym się w granicach 6.0-7.0.

    Sadzenie porzeczek

    Zakupione sadzonki porzeczek mogą mieć odkryty korzeń lub uformowaną bryłę korzeniową. Pierwsze z nich sadzi się jesienią (najlepiej od października do listopada) lub wczesną wiosną, drugie natomiast można sadzić przez cały okres wegetacyjny. Prawidłowa odległość pomiędzy roślinami wynosi 100-150cm a między rzędami 150cm.
    Dołki powinny mieć przynajmniej 30cm głębokości i szerokość zapewniającą swobodne umieszczenie korzeni roślin.
    Podłoże na spodzie dołka warto wymieszać z nawozem organicznym (kompost, obornik) oraz popiołem drzewnym (dostarcza niezbędnego potasu).
    U młodych sadzonek z reguły pozostawia się 3-4 pędy. Należy je przyciąć na wysokości ok. 30cm. Przez następne trzy lata przeprowadzanie cięcia zwykle nie jest konieczne.

    Cięcie porzeczek

    Technika cięcia porzeczek zależy od konkretnego gatunku i formy (pienna, szpaler). Porzeczka czarna najlepiej plonuje na pędach jednorocznych i dwuletnich. Natomiast w przypadku porzeczki białej i czerwonej najbardziej wartościowe są pędy trzy- i czteroletnie.
    Cięcie zimowe najlepiej wykonywać od stycznia do połowy marca a letnie – po owocowaniu. Materiał z cięcia można rozdrobnić i kompostować lub spalić – jeśli był porażony przez choroby bądź szkodniki. Każdorazowo jednak pozostawiany po cięciu materiał organiczny (pędy, liście, itp.) należy usunąć z plantacji.
    Porzeczka czarna – cięcie należy przeprowadzać tak, aby na jednym krzewie pozostawić 4-6 pędy jednoroczne i 2-3 pędy dwuletnie. Pędy trzyletnie i starsze należy wyciąć,podobnie jak pędy chore, porażone, słabe i zbyt pokładające się na ziemi.
    Porzeczka biała i czerwona – po trzecim roku po posadzeniu pędy należy skrócić do 5 oczek. W kolejnych latach nowe pędy, które wyrosły z tych podciętych, skraca się do 3-5 oczek. Corocznie również należy usuwać 5-6 letnie pędy. Z młodszych pędów wycina się te chore, słabe bądź zbyt nisko podkładające się.

    Polecane odmiany porzeczek

    Porzeczka czarna – 'Bona' (odporna na amerykańskiego mączniaka agrestu), 'Titania'(odporna na rdzę wejmutkowo-porzeczkową i amerykańskiego mączniaka agrestu);
    Porzeczka biała – 'Biała z Juterborg' (mało wrażliwa na antraknozę);
    Porzeczka czerwona – 'Detvan' (odporna na antraknozę),

    Nawożenie porzeczek

    W uprawie porzeczek bardzo ważne jest nawożenie organiczne (optymalnie wykonuje się je co 2-3 lata). Można je wspomagać – szczególnie w uprawie produkcyjnej – nawożeniem mineralnym.
    W fazie nabrzmiewania pąków i tuż po kwitnieniu warto zastosować nawóz azotowy (mocznik, saletrzak, saletra amonowa) w dawce 2-4 kg na 100m². Wiosną podłoże warto wzbogacić również w potas (np.: siarczanem potasu) w dawce ok. 3kg na 100m². Dobre rezultaty uzyskuje się stosując także nawozy wieloskładnikowe (Cropcare, Rosafert, Nitrofoska).
    Porzeczki oprócz potasu są wrażliwe na niedobór magnezu i żelaza, co objawia się zmianą barwy i kształtu liści. Nawozy stosuje się głównie w formie doglebowej, jednak przy objawach braku konkretnego składnika, efektywniejszym rozwiązaniem jest nawożenie dolistne.

    Choroby i szkodniki

    Głównymi problemami w uprawie porzeczki są, amerykański mączniak agrestu, krzywik porzeczkowiaczek i zamieranie pędów. Wiele odmian porzeczek jest odpornych na niektóre choroby. Poniżej przedstawiamy „popularne” choroby i szkodniki porzeczki oraz przeciwdziałające problemom preparaty.

    Szkodniki porzeczek

    Szkodnik Preparat
    Wielkopąkowiec porzeczkowy Ortus, Ortus + Slippa
    Przeziernik porzeczkowiec Karate Zeon, Sherpa, Calypso
    Mszyce Karate Zeon, Sherpa, Decis Mega
    Krzywik porzeczkowiaczek Sherpa, Sumi-Aplha
    Przędziorek chmielowiec Ortus

    Choroby porzeczek

    Choroba Preparat
    Zamieranie pędów Switch
    Biała plamistość liści i opadzina Polyram, Signum
    Amerykański mączniak agrestu Zato
    Rewersja porzeczki Brak zarejestrowanego skutecznego preparatu
    Szara pleśń Switch
    Rdza wejmutkowo-porzeczkowa Score, Zato

    Inne zabiegi pielęgnacyjne

    • Porzeczki wymagają regularnego podlewania w czasie suszy.
    • Mimo że roślina jest mrozoodporna, młode sadzonki warto osłaniać na zimę.
    • Dobrym rozwiązaniem jest również ściółkowanie – które w czasie sezonu wegetacyjnego podnosi temperaturę podłoża, utrzymuje wilgoć i ogranicza zachwaszczenie a zimą chroni korzenie roślin przed mrozem. Jako ściółki można używać igliwia (na niezbyt kwaśnym podłożu), kory, trocin lub kompostu.
    • W razie potrzeby zaleca się stosować herbicydy lub usuwać chwasty innym sposobem.

     (Artykuł i zdjęcia ze strony: zielonyogrodek.pl, autor: Michał Mazik )
    Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...